Τρίζουν οστά Αριστοτέλους
Πλανιέται στα πλάτη ο Πλάτων
Συνεκλήθησαν πάραυτα παρά την Ακαδημίαν
Πλάτων σύγχρονος ήτο κι Αριστοτέλης αρχαίος
– Τί ’ναι τούτες, διδάσκαλε, οι βρυχώμενες τετράτροχες έλικες ?
– Τις λένε αυτοκίνητα
– Όπως είν’ η ψυχή αυτοκίνητον ?
– Ψυχή το αυτό κινούν. Αιτία κινήσεως ζωτικής ζώων.
Αλλά τούτα εδώ δεν κινούνται από μόνα τους
– Ποιοτρόπως άρα είν’ αυτοκίνητα ?
– Καίνε νάφθα αιθίοπον. Οδηγούνται υπ’ ανθρώπων.
– Όμως τότε δεν είναι αυτοκίνητα, γιατί κίνηση έχουν
μα δεν έχουν κατεύθυνση. Καθ’ ώς οι ψυχοδείκται
κατεύθυνσιν έχουσιν αλλά κίνησιν ου.
Αδιάφορον Γένος, ακίνητον.
…
Καυσαέρια βλέπω, διδάσκαλε
μα δεν βλέπω καυθάρματα.
- Ο γάιδαρος κρυβότανε
και το κώλον φαινότανε -
Είν’ τού Κακού η Αντίφαση
γιατί κρύβεται πάντα
ενώ θέλει να φαίνεται
Όλοι εκείνοι που βλέπεις
είναι μέσα στην ρόφον χασμένοι
…κι ούτε καν που μπορούν να οφραίνονται…
– Και τι κάνουν εκεί, με το φως στο σκοτάδι ?
– Το λεν διασκέδαση
– Όμως τι εννοούν ?
– Είν’ τού Κακού η Προσποίηση.
Είν’ τού Κακού Ηθοποιοί
γιατί κρύβονται πάντα
ενώ θέλουν να φαίνονται
– Σ’ οποιαδήποτε οδό! Μα τι βλέπω! Παντού παροιμίες!
– Διαφημίσεις τις λένε
:Είν’ εικόνες και λέξεις οι οποίες εκφοβίζουν
ή και δημιουργούν ένα σύνδρομο υστέρησης
ερωτικής -φιλικής- κατά βάση
«Αγοράστε! Αγοράστε!»
«Ανοίξτε, οπλίστε, μιλήστε!»
«Το αίμα σε τρέφει και το πίνεις με κέφι»
«Μοιάζω να μην το απολαμβάνω ?»
«Οι δύσκολες πλένουν με Essex»
«Από την μία είναι το ανικανοποίητο
κι απ’ την άλλη οι άτοκες»
Μέσα σ’ όλους τους οίκους υπάρχουν οι οθόνες
κάτι άδεια κιβώτια που εξάγουν Ιδέες
Η ζωή όπως πάντα αρχίζει αν ανοίξει η οθόνη
μα η γυναίκα που βλέπεις δεν είναι δική σου
κι ούτε μπορείς να την αγγίξεις…
– Είναι πολλά που δεν κατάλαβα μα
τι εννοούν «αγοράστε» ?
– Η Αγορά πια δεν είναι ένας τόπος
γιατί όλος ο τόπος είναι μια Αγορά
Εννοούν το εμπόριο
Δημοσίως κανένας πλέον δεν αγορεύει
Ούτε η Εκκλησία ακόμα δεν είναι η ίδια
– Τι μου λες ? Τι ακούω ? Λειτουργεί εκκλησία ?
– Πια ποτέ δεν θα είναι η ίδια ξανά.
Στην κοινή σου εκκλησία αγορεύαν πολίτες
μα σε τούτη αγορεύουνε ιερωμένοι
δηλαδή σιδερόφραχτοι ένστολοι πού ’ναι μαυροντυμένοι
συνδεόμενοι άμεσα με αόρατα κέντρα στην αρχαία Φοινίκη
κι έχουν λεία τους ους, ποίους τους ακολουθούν
κι είναι λόγοι σκολιοί οι οπλές τους
προπαγάνδα ενός κίναιδου Παύλου, ειργασμένη στη Ρώμη
Δεν υπάρχει εκκλησία, μοναχά δουλική Υπακοή μετ’ οσφυοκαμψίας
και τη λένε Κατήχηση
– Πού φοιτάνε οι άνθρωποι ?
– Να! Σ’ εκείνα τα μέγαρα που τα λένε σχολεία
– Έχουνε όλοι σχολίωση εκεί ?…
…
Τι ‘ν’ εκείνα τα μέγαρα τα περιπεφραγμένα ?
– Φυλακές τα ονομάζουν
– Γιατί ? Είναι τής πόλης τα όρια εκεί?
– Όχι! Είναι τής πόλης τα «περιθώρια»!
Είναι όλοι εκείνοι που τους Νόμους παρέβησαν!
Τώρα πια δεν χωρούνε
γιατί και τους απ’ έξω, αργόσυρτα, εκεί τους οδηγούνε
Όλη η πόλη σε λίγο θά ‘ναι μια φυλακή!
– Είναι μια «φυλακή»!
– …μα φυλάει σκοπιά μήπως και εισχωρήσει ο εαυτός της
και ξυπνήσει η Αλήθεια…
– Και πού είναι γραμμένοι οι Νόμοι ?
– Τώρα πια τους τυπώνουν.
– Δηλαδή, τους χτυπάνε ?
– Τους χτυπάνε να πέσουν, γιατί πια τους μισούνε.
– Δηλαδή πώς τους χτυπάνε, με εκτελεστές ?
– Κάπως έτσι το λένε. Εκτελεστική
Νομοθετική και Δικαστική, είν’ οι τρεις Εξουσίες.
– Ποιος το όρισε αυτό ?
– Η Γαλλική λαοθάλασσα, δυο αιώνες νωρίτερα
Όστις διεγείρει έριδα, είναι ως ο εκφράττων τα ύδατα
(Παροιμίαι Σολομώντος)
Βλέπεις εκεί τους ένστολους αστακούς σε παράταξη ?
Τώρα πλέον ο φόβος φυλά την Ερήμωση τούτης τής Πολιτείας
… αλλά και οι Εταιρείες
– Σ’ αυτές, α! θα υπάρχουν εταίρες καλλίπυγες!
– Εταιρείες δεν λέν τας κορίνθους…
– Αλλά τότε ?
– …μα τους εμπορικούς συνασπισμούς! Κι όμως οι Εταιρείες τους είναι, τω ι όντι οργανωμένα μπουρδέλα… Εύ γε, bravo, Αριστότλες!
Κι αυτά είναι οι μόνες Εταιρείες που θα μείνουν…
Εταιρείες Εβραίων με σκοπό τους το κέρδος…
– Τούτο δω μου ακούστηκε καθ’ όπως το «κέδρος»
Και αυτό το «Εβραίων» σαν Ανθρώπων της Ύβρεως
Εννοείς την Ιδέα, ώ! Πλάτον ?
– Εννοώ την Ιδέα, Αριστότλες!
Οι αρχαίοι εχθροί μας, οι Άτλαντες
οι κτεινωτές των Φιλισταίων!
– Ω! Αλήθεια για πες μου για την Ατλαντίδα!…
– Δεν συνέβη ακόμα!
– Δεν νοώ τι νοείς!…
– Δεν συνέβη ακόμα!
Είναι μια προφητεία για το Τέλος τού Αίσχους
Είναι μια προφητεία τής Απαρχής τού Νέου Κόσμου!
– Ω! Διδάσκαλε Πλάτον! Γιατί δεν εννοώ ?
– Δεν είν’ τόσο δύσκωλο! Απλώς είναι Αόρατο!
Δεν αφίχθη ακόμα εδώ. Προλαμβάνεις ή όχι!
Είναι κύμα το μέλλον! Όπου νά ‘ναι αφίκνυται!
Είμαι απλώς προκυμαία υπέρ τού πλήθους εγώ, Αριστότλες!
Εγώ είμαι το ούς
που ακούει τους Θεούς…
– Καταβάζεις στ’ αλήθεια Ιδέες, Διδάσκαλε !
– Πίστεψέ το! Είν’ Αλήθεια!
– Δεν μπορώ να το κρίνω! Επειδή σύ το λες
δια τούτο το δέχομαι.
Εάν είν’ ένα λάθος σου, ας είν’ κι ένα δικό μου!
…
– Να σου πω: προφητεία είναι ύβρις Ιουδαϊκή
– Συ δεν ήσούν ποτε που το μέλλον προέλεγες ?
– Δεν είν’ Ύβρις το προλέγειν τα μέλλοντα!
– Τότε δεν εννοώ!
– Είν’ η λέξη προφήτης η Ύβρις!
– Ούτε τώρα εννοώ!
– Σε μια γλώσσα βαρβάρων που ζούνε εκεί που οι Ρωμαίοι εισέβαλον
-πεντήκοντα και τριακόσια έτη αφότου εγεννήθην εγώ-
οι Εβραίοι ενέβαλον λέξη που ηχεί σαν «προφήτης»
μα σημαίνει το κέρδος
Οι Εβραίοι επέβαλον μίαν νέαν θρησκείαν τού Κέρδους
η οποία επεκράτησε κατά ένα δωδέκατον όλον τού Μεγίστου τού Έτους
στο οποίον και δώσατε το όνομά μου
…μα το κέρδος ετούτο ήταν συνώνυμο τού Ψεύδους
Ήταν μόνη κηδεία των Εβραίων το κέρδος
το οποίο προέκυπτε από τινα προφητεία.
– Κυνικός συνειρμός!
– Τ’ αληθή εννοείς!
– Κάποιος είπε πως ήσουν προφήτης
– …γιατί πάνω μου πέδησαν για να χτίσουν τα ψεύδη τους
οι μωροί και ανήλεοι σεσηπότες Εβραίοι
για να πούν στους εμούς επίγονους
πως δεν ήταν ανάγκη να ζουν
και πως ήταν ανάγκη το να σώζονται κάποιοι
Το επανέλαβαν πρόσφατα με τα ίδια τα τέκνα τους
που τα κάναν σαπούνια, λύματα απολυμαντικά!
– …Ναι, θυμάμαι που είπές ποτε
«Ει αναγκαίον είη αδικείν ή αδικείσθαι,
ελοίμην άν αδικείσθαι ή αδικείν»
– …και φοιτούν να κακίζουν, τα όρνια,
για την πυρά τον πυροσβέστη!
Στων Ρωμαίων τη γλώσσα ενέβαλον λέξη που σημαίνει Ολετήρ
και τους έχουνε πείσει ότι είν’ ευεργέτης τους
– Ώσπερ πάλαί ποτε οι σοφισταί!
…
Εδώ πρόσφατα ευρήκαν ένα σώμα τού Άδου
το οποίον εάν σωρευτεί εις εν κέντρον και αφθεί
αναρρόφησις γίνεται ολόγυρά του
και το ήμαρ σκοτώνεται, και οι άνθρωποι έρπουν
και γεννιούνται τραγέλαφοι
κι είναι παίδες οι οποίοι στερούνται τους πέδες…
Το δοκίμασαν ήδη, εις την πάλαι Ιάπωδαν
οι αιώνιοι άσπονδοι και ασπόνδυλοι Εβραίοι
Ολυμπίους αγώνας δεκατέσσαρες* πριν
Τώρα πάλι φλογίζουν το θείον εις τον τόπον που ονόμασε
Νέον Δελφοί
ο κοινός σου Αλέξανδρος ο Μακεδών, τού Φιλίππου ο υιός
Θα επέμβει ο Διόνυσος όμως και θα εμβάλλει θυμόν
Διονυσιακή Δικαιοσύνη!
– Καταβάζεις στ’ αλήθεια Ιδέες, Διδάσκαλε !
– Πίστεψέ τα! Είν’ Αλήθεια!
…
– Τι χαράσσεις, διδάσκαλε, εκεί, στο μολύβδον ?
– Φεύγω τώρα, διδάσκαλε
και αρχίζω να γράφω με την πανοπλίαν μου
μίαν νέαν πανοπλίαν
όπου νά ‘ναι κατέρχεται γαρ
λευκό σκοτάδι.
3-12-2001, 13:32 - 19:54, 11208
30-3-2002, ~20:00 - 24:00, 11325
* διότι γράφτηκε το 2002
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου