Ωκεάνεια Σιγή - Διάστημα

Ωκεάνεια σιγή

προσδοκία, διάψευση, επιθυμία, δικαίωση
ισοδιαμοιρασμένα πάνω στ’ ανύποπτο σκαρί τής Γης.
παράξενο φορτίο
μετατρέπεται με τον καιρό σε απόγνωση
το μέγεθος τής βλακείας του όσοι ανακαλύπτουν
σύντομα μεταπηδούν στην ανεξάντλητη θάλασσα των κυματομορφών
κοσμικοί μετρονόμοι στις διασταυρώσεις
τού χρόνου που ξετυλίγεται απ’ την ζωή
σε αντίστροφη κίνηση
σ’ έναν αυτοκινητόδρομο ανοίγουμε πανιά
ξεχνώντας τα δυσερμήνευτα πρόσωπα που μας χαμογελούσαν
πνιγμένα στην πύρινη άσφαλτο τής απεραντοσύνης
και κάνουμε σφοδρή προσευχή
προς τους καθρέφτες τ’ ουρανού και της Γης
υποκρινόμενοι πως ποτέ δεν ξεχάσαμε την γυμνή ομορφιά τους
χαμένοι μέσα σ’ ένα σύννεφο λήθης
παρόμοιας σύστασης με τους πικρούς χυμούς τής εμπειρίας τής θηλής
πάνω σε μια ξεπατωμένη απρόγνωστα, ρευστή πραγματικότητα

ιδεατοί φανοστάτες στις νησίδες τής ζωής
κρατούν τα ξεβαμμέν’ αστέρια σε ίσες αποστάσεις
στα μεσοδιαστήματα τής σκοτεινιάς
κόσμοι γεννιούνται τής φυγής
- μία πραγματικότητα η φυγή και μια φυγή η πραγματικότητα -
ανακλαστές τού γαλανού και τής σιγής

ερμηνευτές τής ζωής
θα βρεις κι άλλους, πολλούς
στις μαυραστράπτουσες επιγραφές των ονείρων σου
στις απρόοπτες επιλογές ενός πιονιού
στις πεινασμένες γωνιές φθηνών πεζοδρομίων
στα ουράνια στρώματα μιας προκαταβεβλημένης ικανοποίησης
- στα υπόγεια στρώματα μιας προκαθορισμένης ικανοποίησης -
στα όψιμα ναυάγια των πολιτισμών
άγνωστους κι ασυνείδητους
ανεξίτηλους προδιαγραφείς τής ανθρωπότητας
χαμογελώντας απ’ τους βυθούς τής ιστορίας
μονολογώντας σε αρχαίες διαλέκτους
σκαρφαλωμένοι στον ιστό
πολιτικοί κι άλλοτε αιδεσιμώτατοι άνδρες-
-ταξίαρχοι τής κατάρρευσης
υποσχετές (μα όχι παραχωρητές) μιας ελευσόμενης ανωτερότητας
τυλιγμένοι στην δυσωδία τής παράξενης ποιότητας τού κληρονομημένου φορτίου
γεννήματα τής απελπισίας
ικετεύοντας τους ανέμους τής λήθης
να διαιωνίσουν τον μύθο τού θριάμβου

πολιτισμοί εμφανίζονται κι εξαφανίζονται
μες στην παχύρρευστη ομίχλη τού αμπαριού μας
η ηδονή μεταλλάσσεται σε δίψα για δύναμη
κι εκείνοι που φρονούν πως η ζωή τους περιγράφεται καλύτερα
σε σχέση με χαμένες δυνατότητες εξέλιξης
προσμένουν σιωπηλοί για να δικαιωθούν
ποθώντας να ποντίσουν το άχρηστο φορτίο
τής πεποίθησης τού μεγαλείου τού ανθρώπινου γένους
βαθιά μες στους βυθούς
μαζί με τους άλλους πανάρχαιους μύθους-
-δεσμούς για τους συμβιβασμούς μιας περασμένης εποχής
ένα κελλί ο κόσμος σκοτεινό εν κατακλείδι

ερμηνευτές τής ζωής θα βρεις κι άλλους
στις εθνικές οδούς τής περισυλλογής
που ξετυλίγονται βραχίονες γαλαξιών
ικετεύοντας τους θυελλώδεις ανέμους
να παρασύρουν μακριά τα δεσμά μας
Μπορεί και να βρισκόμαστε στο μάτι τού κυκλώνα τώρα
στο κέντρο τής πόλης, σε μια ανεπαίσθητη δίνη εξουσίας
ερμηνευτές τής ζωής
Θα βρεις κι άλλους
στις σπινθηροβόλες επιγραφές των ονείρων σου
στον αυθόρμητο βηματισμό τής πρώτης γραμμής τής παράταξης
λευκός ενάντια στους μαύρους
στα υπόγεια στρώματα μιας προκαταβεβλημένης ευχαρίστησης
στις αχόρταγες τρύπες των πεζοδρομίων που σιγοτραγουδούν
για την καλή σοδειά, την γονιμότητα
και για την άνθηση τής οικονομίας

Τ’ αγριολούλουδα σπάζοντας τον τσιμέντινο κλοιό τής ζωής
ξεπροβάλλουν στο κατάχλωμο φως
αναιδή πλάσματα κι ανυπότακτα
σκορπώντας την αβάσταχτή τους δυσωδία
κακή προσομοίωση ατμών αμόλυβδης βενζίνης

Η πόλη δεν εφάπτεται με τον ουρανό
Η πόλη δεν καταλήγει στην θάλασσα
τα κορεσμένα βλέμματα δεν ξεκουράζονται στο αχανές γαλάζιο

Πυκνή ομίχλη καλύπτει την πραγματικότητα απ’ τα μάτια μας
καθώς στροβιλιζόμαστε
στο, συχνά πυκνό, πυρόξανθο υγρό τής περιόδου τού ήλιου

Είμαστε μόνοι εδώ
εγκλωβισμένοι σε μια δίνη εξουσίας
σ’ έναν συμβολικό αποκλεισμό
τής πόλης που έρχεται απ’ την εποχή τού σιδήρου
επάνω στην ατίθαση πλάτη τού χρόνου

Είμαστε μόνοι εδώ
εγκατελειμμένοι
σ’ έναν στρόβιλο εξουσίας
στην μαγνητόπαυση τής ηδονής
μπλεγμένοι σ’ ένα παιχνίδι πολλαπλών εξαρτήσεων
Πάνω στην εμμηνόσφαιρα τής συνεχούς γέννησής μας
ο τεχνοτρονικός φωτισμός μεταμορφώνει την βιτρίνα
σ’ έναν αναπόστρεπτο καθρέφτη προβολής
του αντεστραμμένου ερωτισμού μας
Είμαστε μόνοι εδώ
σ’ έναν αδίστακτο στρόβιλο εξουσίας
χαμένες ζωές, αποδυναμωμένες επιθυμίες -σχεδόν ανύπαρκτες-
συντετριμμένες ηδονές, κυνηγημένες.
φοβόμαστε την ζωή γιατί φοβόμαστε τον έρωτα
και εγκαταλειπόμαστε στις γνώμες των άλλων
στην καθεστώσα δύναμη εκείνων που αποφασίζουν για μας
πίσω από προσχήματα συναίνεσης
των τεμαχισμένων ατομικοτήτων τους
αποστερημένοι χαρές, ηδονές, επιθυμίες, δυνάμεις

γιατί
νά ‘μαι! περήφανος, κρατώντας τ’ ατίθασα γκέμια
φερμένος από χώρες μακρινές
αναμνήσεις των τυφώνων, τής ζούγκλας, των θαλασσίων ρευμάτων……
……γιατί νά ‘μαι περήφανος για την μορφή μου?
Για την εξέλιξη που συντελέστηκε
για τις αλλαγές που πρόκειται να γίνουν?
- καμιά μορφή μέσα στο Σύμπαν δεν είναι τόσο αλαζονική -
κι εμείς που αναλύσαμε την ύπαρξή μας
αναζητώντας τους λόγους τής ύπαρξης
ανακτώντας οποιαδήποτε άχρηστη μορφή αληθή
ακόμα και τώρα
που ο Λόγος απομυθοποιήθηκε
σ’ έναν αγώνα ανεύρεσης νοήματος
- σ’ έναν αγώνα διάπλασης νοήματος -
ακόμα και τώρα που
κάθε Απολυτότητα εξοστρακίστηκε
και τα κέντρα εξερράγησαν σε ακρότητες
Η Εξουσία τού Μέσου Όρου καταλύεται
κι αναδεικνύεται
η λεπτομορφική δομή τής πολυμέρειας
σε μια κατάδυση μέσα στην κλίμακα των μεγεθών
άντρας προς το γενικό, γυναίκα προς το μερικό
και κάθε απαρχή μια ισορροπία
μια διακύμανση τής ειδικής ηδονής το Σύμπαν
Υπερμεγέθυνση του ανύπαρκτου
Πάλση η Πλάση
Διάστημα

16 & 17 & 18-12-1989,
& 18-2-1990

Βυθίζομαι στην ύφεση

Βυθίζομαι στην ύφεση
δι' έλάσσονα αιτία
ορθώνω, στην κορύφωση
πνεύματος επαιτεία

Το ασυμβίβαστο, αφανές
στην χώρα αυτή τού πόνου
Έληξαν οι δεξαμενές
τού προϊόντος χρόνου

Ζητώ, στον δρόμο, γιατρειά
τού θάνατου, που πήρα
μα απλώνει χείρα κραταιά
κι αφήνει μαύρη χήρα

Ακόμα οι λέξεις ίπτανται
που μού 'παν τότε, μάλλον:
"Οι αράχνες επιτίθενται
σε απόθεμα κρυστάλλων"

Ζητώ απ'τον δρόμο γιατρειά
τού θάνατου, που πήρα
μα απλώνει χείρα κραταιά
κι αφήνει μαύρη χήρα.

Ενώ δεν ξέρω τι θα βρω
ακούω την φωνή μου
μέσα σε σπήλαιο λαμπρό
κι ανάβει η προσμονή μου.

Ραβδιά τού μέλλοντος ηχώ
κραγιόνια μεγαλείου
Ραγιά με είπαν, και κυλώ
σε ράγες μεταλλείου!

19-5-2011, 00:35 - 01:23

ΣΤ' ΟΥΡΑΝΟΥ ΤΟ ΧΥΜΕΝΟ ΓΑΛΑΞΙΟ

Τους κύκλους τους στενόχωρους τους δούλεψες
κι αντιμετώπισες τις λύπες
Στις πλέον άγριες φουρτούνες βούλιαξες
με σκαρί όλο τρύπες

Στους καταρράκτες μόνος μού(χ)λιασες
και με φτερούγες νήπιες
στην θύελλα τού Κόσμου ούρλιαξες
Τις Καταιγίδες ήπιες.

Με φορτούνες σκληρές μονομάχησες
και τη νίκη δεν βρήκες
κι ως το τέλος τού Κόσμου περπάτησες
με λειψές αλφαβήτες

Διεσπάθισες χρόνια αμοίραστος
μα με σκέψεις μειλίχιες
ξαναπάλαιψες δράκους ακούραστος
και συντρόφους δεν είχες

Από κύνες ανίερους είχες φύγει αμύριστος
στις οσμές σου τις μύχιες
και ο έρως σου έλαθε αγύριστος
και εξέκρινες μέλαινες χόλες τις νύχτες

Όμως κάπου βαθιά μας, μες στ’ όνειρο τού φαιδρού κεραυνού
την αλήθεια μας πάντα θα λέμε
και θ' ακούμε το ένα το μήνυμα τού γαλάξιου ουρανού:
Στο χυμένο το γάλα δεν κλαίμε!


23-12-2003, 12:25 - 13:30, 11958,
25-12-2003, 17:13 - 17:48, 11960,
26-12-2003, 16:30 - 17:55, 11961,
17-5-2011, 14660.

Μάης του ‘68 ή Διαγαλαξιακό ταξίδι με ποδήλατο

Κύκλος μέσα στον κύκλο

Ύπαρξη χωρίς αρχή ή τέλος

Αργά και σταθερά

στα μεσοδιαστήματα της Παγωνιάς

λαμπερές φωτιές καίνε στους δρόμους

Στους ουρανούς 

ανήσυχα βλέμματα υψώνονται

ανταύγειες μακρινών νεφελωμάτων στα μάτια του πρωινού

αφανείς φωστήρες τ’ ουρανού

σπίθες μιας αναμφίβολης επιθυμίας

στις ανεξέλεγκτες κι απροσδιόριστες συνδιαστάσεις ενός ονείρου

Κύκλος μέσα στον κύκλο

σε μι’ αδιάκοπη κίνηση

καταστροφή ταυτόχρονη και δημιουργία

συνήθειες αυτού τ’ ουρανού

προσδιορίζοντας

τις μορφές που θ’ ακολουθήσουν

17->18-11-1989, 6809->6810

Τοπία

Πίσω στα τοπία
που πρωταντίκρυσες τη σιωπή
πίσω στα αισθήματα
που είχες σαν στάθηκες για πρώτη φορά στην βροχή

στον ζωοδότη ζεστό ήλιο του γαλάζιου
και ο κόσμος κάθε φορά διαφορετικός
μέσα σε νέες μορφές
μια προμορφή του νέου
μέσα σε νέες μορφές
μια προσμονή του νέου
μέσα στην Μήτρα της δημιουργίας
στα τοπία που πρωταντίκρυσες το φως

στους ουρανούς που έστρεψες το βλέμμα σου
μαγνητισμένος απ’ την μαγεία τους
και έστειλες το μήνυμά σου να διατρέχει το άπειρο
μέσα σε κόσμους διαρκώς μεταβαλλόμενους
διευρυνόμενα τοπία

23-11-1989, 6815

Στον δρόμο για την Αθηνά ( The Spirits of the Road )

Μας βρήκατε στο πέρασμα
και μας ρωτήσατε
για να σας δείξουμε τον δρόμο
Σας περιγράψαμε και την διαδρομή
Σας είπαμε τα εμπόδια
σας δείξαμε τους τρόπους για να τ’αποφύγετε
γλιτώσατε την αναζήτηση
Την διαδρομή αυτή
την περπατήσαμε πριν από σας
πλην όμως
ούτε που μας ρωτήσατε πώς έτυχε να την γνωρίζουμε
Καλό ταξίδι!

Κάποτε κι άλλους ρωτήσατε
τον δρόμο να σας πούνε
Στην άκρη του γκρεμού σας στείλανε
σ’ ανύπαρκτες διαδρομές
σε γκρεμισμένες γέφυρες
κατεστραμμένους δρόμους
τρομακτικά σημεία
για να γελάσουνε με τα παθήματά σας
σας οδηγήσαν σ’ αδιέξοδα
αδιαπέραστα σκοτάδια
Σκορπιοί και είρωνες
σας έκλειναν τον δρόμο
διεστραμμένοι περατάρηδες
Προκρούστηδες και Σκείρωνες
σας απειλούσαν στην διαδρομή
Ληστές σας άφησαν χωρίς τροφή
παρθένες πήγατε
πουτάνες φύγατε
 και τα στοιχειά της κόλασης σάς κλέψαν την Ψυχή
Ακόμα και τα πρόσωπά τους
φροντίσατε να μην θυμόσαστε
τα ονόματά τους τα ξεχάσατε
κι εμάς μας είπατε πως σας κακομεταχειρίστηκαν
άγνωστοι τάχατες κακοποιοί

Το ξέρατε, το βλέπατε
το είδατε στα πρόσωπά τους
σαν τους ρωτήσατε - για να τους κολακέψετε
πώς έτσι και γνωρίζανε την διαδρομή
«Είμαστε τα πνεύματα του δρόμου» σας απάντησαν
κι εσείς κολακευτήκατε από υποταγή

Εμείς γνωρίζουμε τα πνεύματα
που κλειουν τον δρόμο
σε κάθε ανυποψίαστο μακρυταξιδευτή
γιαυτό φροντίσαμε κι ανοίξαμε για σας
μια νέα φωτεινή διαδρομή
Την περπατήσαμε πριν από σας
πλην τούτου
ούτε που μας ρωτήσατε πώς έτυχε να την γνωρίζουμε
Καλό ταξίδι!
Αν τύχει και ρωτήσετε
πώς τάχα την γνωρίζουμε τόσο καλά
αυτήν την μακρυσπούδαστη
και τόσο αφανέρωτη σε σας διαδρομή
μην εκπλαγείτε
μα αν τύχει κι αλαζονευτείτε
καλύτερα κρυφτείτε
‘τι καλοθελητές σάς περιμένουν παραπέρα
να σας παραπλανήσουν
ελκυστικά λογάκια λέγοντας
πως «ένας είν’ ο δρόμος και περνά
μές απ’τα πνεύματα του δρόμου».

Την διαδρομή την φωτεινή
την περπατήσαμε πριν από σας
πλην τούτου πρέπει να σας πούμε
είμαστ’ εμείς που την χαράξαμε
και πρώτοι την περάσαμε

Ω! Εσείς μικρόψυχοι ηλίθιοι
που ξεστομίσατε πως όρεξη δεν έχετε
για ν’ ασχολείστε με τα θαύματα
Ω! Εσείς διπρόσωποι τυφλίτες
Ω! Πόσο δρόμο οφείλετε
ώσπου ν’ ανακαλύψετε τον Ήλιο…!


3-11-1996, 20:50 - 22:48, 9352

ASCII WHITE - Ορφνή Λυκός

Τρίζουν οστά Αριστοτέλους

Πλανιέται στα πλάτη ο Πλάτων

Συνεκλήθησαν πάραυτα παρά την Ακαδημίαν

Πλάτων σύγχρονος ήτο κι Αριστοτέλης αρχαίος

– Τί ’ναι τούτες, διδάσκαλε, οι βρυχώμενες τετράτροχες έλικες ?

– Τις λένε αυτοκίνητα

– Όπως είν’ η ψυχή αυτοκίνητον ?

– Ψυχή το αυτό κινούν. Αιτία κινήσεως ζωτικής ζώων.

Αλλά τούτα εδώ δεν κινούνται από μόνα τους

– Ποιοτρόπως άρα είν’ αυτοκίνητα ?

– Καίνε νάφθα αιθίοπον. Οδηγούνται υπ’ ανθρώπων.

– Όμως τότε δεν είναι αυτοκίνητα, γιατί κίνηση έχουν

μα δεν έχουν κατεύθυνση. Καθ’ ώς οι ψυχοδείκται

κατεύθυνσιν έχουσιν αλλά κίνησιν ου.

Αδιάφορον Γένος, ακίνητον.

…

Καυσαέρια  βλέπω, διδάσκαλε

μα δεν βλέπω καυθάρματα.

- Ο γάιδαρος κρυβότανε

και το κώλον φαινότανε -

Είν’ τού Κακού η Αντίφαση

γιατί κρύβεται πάντα

ενώ θέλει να φαίνεται

Όλοι εκείνοι που βλέπεις

είναι μέσα στην ρόφον χασμένοι

…κι ούτε καν που μπορούν να οφραίνονται…

– Και τι κάνουν εκεί, με το φως στο σκοτάδι ?

– Το λεν διασκέδαση

– Όμως τι εννοούν ?

– Είν’ τού Κακού η Προσποίηση.

Είν’ τού Κακού Ηθοποιοί

γιατί κρύβονται πάντα

ενώ θέλουν να φαίνονται

– Σ’ οποιαδήποτε οδό! Μα τι βλέπω! Παντού παροιμίες!

– Διαφημίσεις τις λένε

:Είν’ εικόνες και λέξεις οι οποίες εκφοβίζουν

ή και δημιουργούν ένα σύνδρομο υστέρησης

ερωτικής -φιλικής- κατά βάση

«Αγοράστε! Αγοράστε!»

«Ανοίξτε, οπλίστε, μιλήστε!»

«Το αίμα σε τρέφει και το πίνεις με κέφι»

«Μοιάζω να μην το απολαμβάνω ?»

«Οι δύσκολες πλένουν με Essex»

«Από την μία είναι το ανικανοποίητο

κι απ’ την άλλη οι άτοκες»

Μέσα σ’ όλους τους οίκους υπάρχουν οι οθόνες

κάτι άδεια κιβώτια που εξάγουν Ιδέες

Η ζωή όπως πάντα αρχίζει αν ανοίξει η οθόνη

μα η γυναίκα που βλέπεις δεν είναι δική σου

κι ούτε μπορείς να την αγγίξεις…

– Είναι πολλά που δεν κατάλαβα μα

τι εννοούν «αγοράστε» ?

– Η Αγορά πια δεν είναι ένας τόπος

γιατί όλος ο τόπος είναι μια Αγορά

Εννοούν το εμπόριο

Δημοσίως κανένας πλέον δεν αγορεύει

Ούτε η Εκκλησία ακόμα δεν είναι η ίδια

–  Τι μου λες ? Τι ακούω ? Λειτουργεί εκκλησία ?

– Πια ποτέ δεν θα είναι η ίδια ξανά.

Στην κοινή σου εκκλησία αγορεύαν πολίτες

μα σε τούτη αγορεύουνε ιερωμένοι

δηλαδή σιδερόφραχτοι ένστολοι πού ’ναι μαυροντυμένοι

συνδεόμενοι άμεσα με αόρατα κέντρα στην αρχαία Φοινίκη

κι έχουν λεία τους ους, ποίους τους ακολουθούν

κι είναι λόγοι σκολιοί οι οπλές τους

προπαγάνδα ενός κίναιδου Παύλου, ειργασμένη στη Ρώμη

Δεν υπάρχει εκκλησία, μοναχά δουλική Υπακοή μετ’ οσφυοκαμψίας

και τη λένε Κατήχηση

– Πού φοιτάνε οι άνθρωποι ?

– Να! Σ’ εκείνα τα μέγαρα που τα λένε σχολεία

– Έχουνε όλοι σχολίωση εκεί ?…

…

Τι ‘ν’ εκείνα τα μέγαρα τα περιπεφραγμένα ?

– Φυλακές τα ονομάζουν

– Γιατί ? Είναι τής πόλης τα όρια εκεί?

– Όχι! Είναι τής πόλης τα «περιθώρια»!

Είναι όλοι εκείνοι που τους Νόμους παρέβησαν!

Τώρα πια δεν χωρούνε

γιατί και τους απ’ έξω, αργόσυρτα, εκεί τους οδηγούνε

Όλη η πόλη σε λίγο θά ‘ναι μια φυλακή!

– Είναι μια «φυλακή»!

– …μα φυλάει σκοπιά μήπως και εισχωρήσει ο εαυτός της

και ξυπνήσει η Αλήθεια…

– Και πού είναι γραμμένοι οι Νόμοι ?

– Τώρα πια τους τυπώνουν.

– Δηλαδή, τους χτυπάνε ?

– Τους χτυπάνε να πέσουν, γιατί πια τους μισούνε.

– Δηλαδή πώς τους χτυπάνε, με εκτελεστές ?

– Κάπως έτσι το λένε. Εκτελεστική

Νομοθετική και Δικαστική, είν’ οι τρεις Εξουσίες.

– Ποιος το όρισε αυτό ?

– Η Γαλλική λαοθάλασσα, δυο αιώνες νωρίτερα

Όστις διεγείρει έριδα, είναι ως ο εκφράττων τα ύδατα

(Παροιμίαι Σολομώντος)

Βλέπεις εκεί τους ένστολους αστακούς σε παράταξη ?

Τώρα πλέον ο φόβος φυλά την Ερήμωση τούτης τής Πολιτείας

… αλλά και οι Εταιρείες

– Σ’ αυτές, α! θα υπάρχουν εταίρες καλλίπυγες!

– Εταιρείες δεν λέν τας κορίνθους…

– Αλλά τότε ?

– …μα τους εμπορικούς συνασπισμούς! Κι όμως οι Εταιρείες τους είναι, τω ι όντι οργανωμένα μπουρδέλα… Εύ γε, bravo, Αριστότλες!

Κι αυτά είναι οι μόνες Εταιρείες που θα μείνουν…

Εταιρείες Εβραίων με σκοπό τους το κέρδος…

– Τούτο δω μου ακούστηκε καθ’ όπως το «κέδρος»

Και αυτό το «Εβραίων» σαν Ανθρώπων της Ύβρεως

Εννοείς την Ιδέα, ώ! Πλάτον ?

– Εννοώ την Ιδέα, Αριστότλες!

Οι αρχαίοι εχθροί μας, οι Άτλαντες

οι κτεινωτές των Φιλισταίων!

– Ω! Αλήθεια για πες μου για την Ατλαντίδα!…

– Δεν συνέβη ακόμα!

– Δεν νοώ τι νοείς!…

– Δεν συνέβη ακόμα!

Είναι μια προφητεία για το Τέλος τού Αίσχους

Είναι μια προφητεία τής Απαρχής τού Νέου Κόσμου!

– Ω! Διδάσκαλε Πλάτον! Γιατί δεν εννοώ ?

– Δεν είν’ τόσο δύσκωλο! Απλώς είναι Αόρατο!

Δεν αφίχθη ακόμα εδώ. Προλαμβάνεις ή όχι!

Είναι κύμα το μέλλον! Όπου νά ‘ναι αφίκνυται!

Είμαι απλώς προκυμαία υπέρ τού πλήθους εγώ, Αριστότλες!

Εγώ είμαι το ούς

που ακούει τους Θεούς…

– Καταβάζεις στ’ αλήθεια Ιδέες, Διδάσκαλε !

– Πίστεψέ το! Είν’ Αλήθεια!

– Δεν μπορώ να το κρίνω! Επειδή σύ το λες

δια τούτο το δέχομαι.

Εάν είν’ ένα λάθος σου, ας είν’ κι ένα δικό μου!

…

– Να σου πω: προφητεία είναι ύβρις Ιουδαϊκή

– Συ δεν ήσούν ποτε που το μέλλον προέλεγες ?

– Δεν είν’ Ύβρις το προλέγειν τα μέλλοντα!

– Τότε δεν εννοώ!

– Είν’ η λέξη προφήτης η Ύβρις!

– Ούτε τώρα εννοώ!

– Σε μια γλώσσα βαρβάρων που ζούνε εκεί που οι Ρωμαίοι εισέβαλον

-πεντήκοντα και τριακόσια έτη αφότου εγεννήθην εγώ-

οι Εβραίοι ενέβαλον λέξη που ηχεί σαν «προφήτης»

μα σημαίνει το κέρδος

Οι Εβραίοι επέβαλον μίαν νέαν θρησκείαν τού Κέρδους

η οποία επεκράτησε κατά ένα δωδέκατον όλον τού Μεγίστου τού Έτους

στο οποίον και δώσατε το όνομά μου

…μα το κέρδος ετούτο ήταν συνώνυμο τού Ψεύδους

Ήταν μόνη κηδεία των Εβραίων το κέρδος

το οποίο προέκυπτε από τινα προφητεία.

– Κυνικός συνειρμός!

– Τ’ αληθή εννοείς!

– Κάποιος είπε πως ήσουν προφήτης

– …γιατί πάνω μου πέδησαν για να χτίσουν τα ψεύδη τους

οι μωροί και ανήλεοι σεσηπότες Εβραίοι

για να πούν στους εμούς επίγονους

πως δεν ήταν ανάγκη να ζουν

και πως ήταν ανάγκη το να σώζονται κάποιοι

Το επανέλαβαν πρόσφατα με τα ίδια τα τέκνα τους

που τα κάναν σαπούνια, λύματα απολυμαντικά!

– …Ναι, θυμάμαι που είπές ποτε

«Ει αναγκαίον είη αδικείν ή αδικείσθαι,

ελοίμην άν αδικείσθαι ή αδικείν»

– …και φοιτούν να κακίζουν, τα όρνια,

  για την πυρά τον πυροσβέστη!

Στων Ρωμαίων τη γλώσσα ενέβαλον λέξη που σημαίνει Ολετήρ

και τους έχουνε πείσει ότι είν’ ευεργέτης τους

– Ώσπερ πάλαί ποτε οι σοφισταί!

…

Εδώ πρόσφατα ευρήκαν ένα σώμα τού Άδου

το οποίον εάν σωρευτεί εις εν κέντρον και αφθεί

αναρρόφησις γίνεται ολόγυρά του

και το ήμαρ σκοτώνεται, και οι άνθρωποι έρπουν

και γεννιούνται τραγέλαφοι

κι είναι παίδες οι οποίοι στερούνται τους πέδες…

Το δοκίμασαν ήδη, εις την πάλαι Ιάπωδαν

οι αιώνιοι άσπονδοι και ασπόνδυλοι Εβραίοι

Ολυμπίους αγώνας δεκατέσσαρες* πριν

Τώρα πάλι φλογίζουν το θείον εις τον τόπον που ονόμασε

Νέον Δελφοί

ο κοινός σου Αλέξανδρος ο Μακεδών, τού Φιλίππου ο υιός

Θα επέμβει ο Διόνυσος όμως και θα εμβάλλει θυμόν

Διονυσιακή Δικαιοσύνη!

– Καταβάζεις στ’ αλήθεια Ιδέες, Διδάσκαλε !

– Πίστεψέ τα! Είν’ Αλήθεια!

…

– Τι χαράσσεις, διδάσκαλε, εκεί, στο μολύβδον ?

– Φεύγω τώρα, διδάσκαλε

και αρχίζω να γράφω με την πανοπλίαν μου

μίαν νέαν πανοπλίαν

όπου νά ‘ναι κατέρχεται γαρ

λευκό σκοτάδι.

3-12-2001, 13:32 - 19:54, 11208

30-3-2002, ~20:00 - 24:00, 11325

* διότι γράφτηκε το 2002