Πύλες

Ο ύπνος της αγάπης μου
προφητικός και άυλος
ανούσιος και πλήρης
ανέκφραστος απέραντος
μονολογεί τα περασμένα
πληροφορείται τα μελλούμενα
κι είναι γλυκός απρόσιτος
προφητικός και άυλος
αιωνιότητας υπόσχεση
μέχρι το τέλος του κόσμου

Ποίος τάχα θαρρεί πως μπορεί
τον ύπνο της αγάπης μου να προφητέψει
τους μαγικούς του δίαυλους να κρυφακούσει
που παίζουν ήσυχα τραγούδια μαγικά
στολίδια φωτεινά και φευγαλέα σαν τα μικρά παιδιά
Γιορτές του αιθέρα τα όνειρά της
Καθώς διέρχεται μες απ’ τις πύλες
αδράττει τα μηνύματα
κι ακολουθεί τα νήματα
Καθώς περνά κάτω απ’ τα τρίγωνα
έχει κερδίσει τον αόρατο αγώνα
Ποίος τάχα θαρρεί πως μπορεί
τον ύπνο της αγάπης μου να προμαντέψει
τους μαγικούς του δίαυλους να κρυφακούσει
τις ταραγμένες σκέψεις του ν’ ανακουφίσει

Έτσι προφητική κι αόρατη η αγάπη λες είναι
έρχεται μες απ’ τα βάθη του σύμπαντος
κι είναι στολίδι σταθερό κι απέραντος κόσμος
ατάραχη λίμνη που κατοπτρίζονται
αιθέριες συνάξεις αγγελόπαιδων
που ευαγγελίζονται για μας έναν καινούριο πιο όμορφο κόσμο

20-7-1997, 9611, 22:10 - 22:48
Μερική Έμπνευση: 6-7-1997, ~07:00, 9597, Αγ. Τριάδα Πιερίας

Αφιερωμένο στην Χριστίνα Ζ.

Η στέγη των ονείρων μας

Γαλανός ουρανός η σκεπή των ονείρων μας
Του Ήλιου το Φως η ζωή μας και όλος ο Κόσμος η φυλακή μας
Δειλινά σου τού θέρους που οι ίσκιοι αρχίζουν να χάνονται
των πουλιών σου τραγούδια αντηχούν σ’ όλην την έκτασή σου
καθώς τα φτερά τους διασχίζουνε άπερα το γαλάζιο σου

Μέσα και κάτω από φυλλωσιές σταθερά αναπαυόμαστε
και ακούμε στο θρόισμα των φύλλων σου σιγαλιά τ’ ουρανού
κι ατενίζουμε μόνο κυματισμούς απομάκρων σκιών σου
τού γλυκού δειλινού σου χρωμάτων χορούς
στον ορίζοντα

Γαλανός ουρανός το φτερούγισμα της ύπαρξής μας
Του ανέμου το χάδι στο μέτωπο συγκινεί τα φτερά μας
και της Πλάσης σιγή προσεγγίζει τα μάτια μας με αμέτρητους Ήλιους

Βαθύς γαλανός ουρανός. Η Αρμονία του Κόσμου κατοικεί στην καρδιά μου
περιμένοντας ένα φευγαλέο νανούρισμα μες στην αταραξία μας
για νά έρθει ξανά το πρωί που ο Ήλιος θα προβάλλει απ’ το σκότος
με γλυκά των πουλιών σου τραγούδια ενώ οι μορφές σχηματίζονται
και το Φως δυναμώνει και λαμπρύνει τον Κόσμο

Γαλανός ουρανός, των ονείρων μας σκέπη
Γαλανός ουρανός το φτερούγισμα της ύπαρξής μας
και αντιφεγγισμός ομορφιάς στο ρυάκι σου, λιτής αρμονίας
Το νερό σου που άγριο κυλά, δροσερό και διάφανο απ’ την πηγή της ζωής
τα αιθέρια κορμιά μας δροσίζει, την δύναμή μας διαιωνίζει

Η φιλόξενη στέγη των φύλλων στα δέντρα, γίνεται η φωλιά μας
Το διακεχυμένο τ’ ουρανού το γαλάζιο, η σκεπή στα όνειρά μας


18-2-1988, 6171
Αλλαγή εσωτερικού ρυθμού: 30 7-2010

Rain Carnations

Είμαστε γεννήματα μιας άλλης εποχής
γαρύφαλλα της ασταμάτητης βροχής
πανεπιστήμονες του ανέμου
γευσιγνώστες τής καθαρότητας
ροδαλοί όπως τα πλοία
περιπλανώμενοι σε θάλασσες πρόσκαιρες
επάνω στης ζωής τα πέταλα
είμαστε της γης οι στήμονες
παντελεήμονες
και γονιμοποιήμονες
ποιμένες της βροχής
ποιμένες της Ψυχής
γεννήματα μιας άλλης εποχής
φορτισμένοι την ευθύνη
είμαστε
σύννεφα που χορεύουν στον αέναο χρόνο
τα σώματα του ανέμου
είμαστε
πέταλα που πλέουν σε πρόσκαιρους ποταμούς
σηκώνοντας στους ροδαλούς τους ώμους
την πλάση
την απώλεια ν’ αποδράσει
είμαστε κιβωτοί
τ’ ουρανού οι κληρωτοί
της γης οι στήμονες
πανεπιστήμονες
περιπλανήμονες
γεννήματα μιας άλλης εποχής
γαρύφαλλα βροχής
που σκορπούν εδώ κι εκεί τα πέταλά τους
στους ποταμούς που δις ουκ αν εμβαίης
φωνάζοντας «Γλιτώστε!
Την ημέρα αυτή που θα ‘ρθεί
με το Φως την Ψυχή σας ενώστε
Τη μέρα που ο Ήλιος θα φανεί
μες στο δοχείο της τροφής
την μέρα που το Φως
μες στο δοχείο της Ψυχής θα λάμψει
θα είστε πια γαρύφαλλα βροχής»
γεννήματα μιας άλλης εποχής

Do you believe in rain carnations?

4-9-1996, 23:07, 9292

Στον Καταρράκτη τού Χρόνου

Νοιώσε
Νοιώσε την δροσιά τής αύρας που χτυπά στο κορμί σου
καθώς έρχεται απ’ τα βάθη τής θάλασσας
απ’ τις ακρογιαλιές πέρ’ απ’ τον ορίζοντα
κι απ’ την Άμμο των Ήλιων τ’ Ουρανού
Νοιώσε το κύμα που πλαταγίζει στην πέτρα
το ορυκτό άλας τού χρόνου στο προσωπό σου
και την υφαλοκρηπίδα τού χάους
Νοιώσε την ζωή που κυλά γύρω σου
Ανάπνευσε
Ανάπνευσε τον ίδιο πανάρχαιο αέρα που ανέπνεαν οι ζωντανοί
σ’ όλους τους τόπους τής Γης
καθώς κατεβαίνει απ’ τα όρη διαβαίνοντας τις χαράδρες
και χαϊδεύει τα κλαδιά των δέντρων στις πλαγιές και στις πεδιάδες
Ζήσε στην απεραντοσύνη τού Κόσμου
Πιες απ’ το διάφανο νερό της Ζωής
Δροσίσου στο νερό τού Καταρράκτη
καθώς έρχεται μές απ’ τον Χρόνο
καταρρέοντας απ’ τα σύννεφα τ’ Ουρανού
κατρακυλώντας απ’ τις πέτρινες πηγές των βουνών
ρέοντας μες στις υπόγειες σπηλιές

…ακολουθώντας τον δρόμο τής ζωής
θα διαβείς την άβυσσο και θα περιπλανηθείς στις θάλασσες
κάτω απ’ τα γκρίζα σύννεφα στην Εποπτεία τού Ήλιου
θα κολυμπήσεις στην Ελευθερία και θ’ αντικρύσεις την Ομορφιά
να σου στέλνει τα μηνύματά της με τρισεκατομμύρια Ήλιους
και ο δρόμος της θά ‘ναι ατέλειωτος
καθώς έρχεσαι αλλάζοντας Μορφές απ’ τα βάθη τού πριν
πηγαίνοντας προς την ατέρμονη μεταβολή τού ύστερα
περνώντας για μια στιγμή απ’ την Αμμουδιά τ’ Ουρανού
με το κύμα να σε σπρώχνει σαρώνοντας την ακρογιαλιά
καθώς έρχεται απ’ την γη πέρ’ απ’ τον κύκλο τού ορίζοντα
μοιάζοντας με τ’ αστρόφως ενός άγνωστου μακρινού ουρανού
που ακόμα δεν είδες

Στημένος πάνω σ’ ένα σύννεφο
σα μια σταγόνα που δεν έπεσε
αφού περιπλανηθείς στους ανέμους
σύντομα θα καταρρεύσεις απ’ τον ουρανό
για να κυλήσεις στον Καταρράκτη του Χρόνου
ρέοντας μέσα στης γης τα ποτάμια
περιπλανώμενη ύλη στο κύμα τού απείρου ανέμου

28-4-1988, 6241

Μητέρα - Γη

Γη, να ήξερα ποια είσαι για να σε προστατεύσω
να ήξερα ποια είσαι να διώξω τους κεραυνούς από κοντά σου
Θα ήθελα να ήξερα σε ποια φυλακή σ’ έχουν φυλακισμένη
για να σ’ αποδεσμεύσω
Θα ήθελα να ήξερα το χαρωπό σου βλέμμα
τον ήλιο να βλέπω στα μαλλιά σου, θλιμμένη Μητέρα
και έπειτα να σου φορώ όλα τα λουλούδια σου
στεφάνι στα ξανθά ολόλαμπρα μαλλιά σου

Γη, θα ήθελα να βλέπω για πάντα τα γαλανά σου μάτια
πού ‘ναι στολίδια τ’ ουρανού, στέμματα τής ζωής
Θά ‘θελα να κρατήσω για πάντα τη μέρα
να βλέπω τη ζωή να ξετυλίγεται πάνω στο γυμνό κορμί σου
Γη, πες μου ποια είσαι για να σε προστατεύσω
πες μου πού είσαι να διώξω τους κεραυνούς μακριά σου

Πες μου ποια είσαι
οι εχθροί σου έστρεψαν τα όπλα τους καταπάνω σου
τα τέρατα άπλωσαν τα χέρια τους για να σ’ αρπάξουν
κι ευθύς, με μια τους κίνηση, να σε κατασπαράξουν
Γη, πες μου ποια είσαι…
Αν είσαι στ’ αλήθεια η μητέρα των ανθρώπων
αν είσαι στ’ αλήθεια η μητέρα τής ζωής
η πηγή τής προόδου και της εξέλιξης
μπορώ να καυχιέμαι πως είσαι μητέρα μου

Μητέρα Γη, ας ήξερα ποια είσαι για να σε προστατεύσω
ας ήξερα πού είσαι να διώξω τους κεραυνούς απ’ το γυμνό κορμί σου
ας ήξερα τ’ όνομά σου να το συλλαβίσω, κι ύστερα
να το φωνάξω στις πόλεις, στις χαράδρες, στις λίμνες, στα λιβάδια
ας ήξερα πώς είσαι, να ζωγραφίσω παντού τη μορφή σου
ας ήξερα ποια είσαι, πηγή τής ζωής, αιώνια Μητέρα…

5-3-1986, 5456

Ίσως νά ‘ρθε η στιγμή

Έρχεται καιρός να περπατήσεις, καιρός να τραγουδήσεις
καιρός για να πετάξεις, καιρός για να πεθάνεις
καιρός να νοιώσεις το απαλό χάδι τής νεανικότητας
Ίσως νά ‘ρθε η ώρα να καταλάβεις
ότι είσαι ένας στον κόσμο και μόνο ένας
κι ότι τα πάντα εξαρτώνται από σένα, τώρα και πάντα

Καιρός να σκεφτείς, καιρός την καρδιά σου ν’ ανοίξεις
καιρός ν’ αφήσεις την φαντασία σου να καλπάσει
σ’ άλλους τόπους, σε δάση, καταρράκτες, βουνά
Ίσως νά ‘ρθε η στιγμή να νοιώσεις
πως το τέλος πλησιάζει ακράτητο
κι ήρθ’ ο καιρός να βοηθήσεις την γη, που σε παρακαλεί

Καιρός να πάψεις να είσαι ένα φτηνό αντίγραφο τού διπλανού σου
καιρός να σκεφτείς, καιρός να ζήσεις
καιρός να σκοτώσεις τον γελωτοποιό που κρύβεις μέσα σου
Ίσως νά ‘ρθε η στιγμή να νοιώσεις
την ανατριχίλα που νοιώθει κανείς σαν αντικρύζει κάτι ωραίο
την κούραση που νοιώθει κανείς
όταν προσπαθεί να κάνει καλύτερον τον κόσμο του

26, 27 & 29-9-1985, 5296, 5297 & 5299

Οι Γέφυρες τώρα ανοίγονται

[ΚΟΙΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΔΥΣΗ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ]

Προσπάθησα να ξεδιαλύνω
το κόκκινο, το γκρίζο, το σωμόν
από τα χρώματα τής δύσης
Το αίμα τού σανγκουϊνιού
χυμένο πάνω στις ορογραμμές
θυμίζει την βαθιά συγγένεια
τού στοχευτή με τον Ήλιο

Ο σκοπός δυναμώνει τα χέρια
τα μπράτσα τώρα αντρειεύουν
κρατώντας το τόξο σταθερά
Ακτίνες γνώσης εκτοξεύοντας
απάντηση στην θέρμη τού Ήλιου

Οι Γέφυρες τώρα ανοίγονται
Οι Μύστες μιλούν με το Σύμπαν
οι παλιές επαφές αποκαθίστανται
Τα μάτια τώρα κοιτούν μες στην Καρδιά

Τα μάτια τώρα κοιτούν μες στο Φως
αμάθητα, γυμνά, εκστατικά
με χρώματα που συμπληρώνουν
το κόκκινο, το γκρίζο, το σωμόν
το μωβ, το βυσσινί και το πορτοκαλί

Το αίμα τού σανγκουϊνιού
χυμένο πάνω στις ορογραμμές
θυμίζει την βαθιά συγγένεια
τού στοχαστή με τον Ήλιο

Τα μάτια τώρα κοιτούν μες στο Φως
αμάθητα, γυμνά, εκστατικά
με χρώματα που συμπληρώνουν
τα χρώματα της δύσης

Τα μάτια τώρα κοιτούν μες στον Ήλιο


9-4-1995, 22:30 - 23:05, 8778

Στον Άγγελο Σικελιανό

Δρόμος Πυρός

Είμαι το Πνεύμα τής Ζωής

που σώζεται

γιατ’ είμαι κάποιος

οποιοσδήποτε

Εκεί που μ’ οδηγεί το Πνεύμα

όταν χρειάζομαι

όταν τριγύρω χάνονται τα πάντα

είμ’ ένας άγνωστος

κάποιος.

Όταν μοιράζουν αξιώματα απέχω

και αξιώνω την δικαίωση

για όσα αγωνίστηκα.

Εξαφανίζομαι όταν περηφανεύονται

ναρκισσευόμενοι μικρόψυχοι

γίνομαι κάποιος

οποιοσδήποτε

και χάνομαι στην ασυλία τού Δικαίου

Δίκαιος είμαι και φανέρωσα τον δρόμο σε πολλούς

για τα εμπόδια προειδοποίησα

έγινα δείκτης ζωντανός

σήμα τού Νόμου στην βιασύνη τού Χρόνου

Το εισιτήριο τής Γνώσης άφησα

στο τέλος τής ζωής μου

για τον επόμενο ταξιδευτή

στους τόπους και στους χρόνους

που η προοπτική τής διαδρομής θα συναντήσει

Δίκαιος ήμουν, κληροδότησα

το εισιτήριο σε μι’ άλλη ψυχή

σε μια μοναδική διαδρομή

απ’ την αρχή

ως το τέλος τού Κόσμου

με την ελπίδα ζωντανή

να κάνει το ίδιο κι αυτή

Στ’ απίθανο τού Νόμου ταξίδεψα

με την ασπίδα τής Τύχης

έγινα κάποιος

οποιοσδήποτε

χλευάζοντας την απρονοησία

που πίσω στο σκοτάδι έμενε

Είμαι το Πνεύμα τής Ζωής που σώζεται

μες στους αιώνες

Προβλέπω την διαδρομή

βλέπω το Πνεύμα

και κάνω νεύμα

στον σιωπηλό ταξιδευτή

να εμψυχωθεί

Πέρ’ απ’ το τέλος

είν’ η αρχή

κι εκεί που δεν υπάρχει Πρόνοια Σοφή

υπάρχει σίγουρα Μετάνοια

είτε Καταστροφή

23-10-1996, 22:55. 25-10-1996, - 01:36. 9341 & 9343

ΜΙ - ΧΑ - ΗΛ ή SIERRA LEONE

Στα δέκατα του χρόνου που χρειάστηκε
το σώμα να διαβεί μες απ’ την γέφυρα
φερμένο πάνω στους τροχούς της τύχης
ψυχή ήταν και φτερούγισε στα όνειρά της
σ’ εκείνες τις εκτάσεις τις απέραντες
στις πεδιάδες που φυτρώνει
της όμορφης ζωής το φλογερό λουλούδι
με τα πορτοκαλιά του πέταλα στο φως
το ηλιοτρόπιο των λιόλουστων σταθμών
με τα γλυκά του σπόρια μεστωμένα
στις θέσσαλους* που ηλιοθεραπεύονται
ενώ στις άκρες τους υψώνονται
τα όρη τής προσπάθειας τής νικηφόρου
που ελευθερώνουν την ψυχή
πάνω απ’ το πράσινο του κόσμου
μες απ’ τα βέλη των δασών
μες απ’ τα τόξα των βλαστών
που στέκουν κυρτωμένα προς τον Ήλιο
προσμένοντας την έξοδο
το θεραπευτικό ταξίδι
μέσα στα βλέμματα του Βασιλιά των Βασιλέων

Μες απ’ το βλέμμα μου που υψώνεται
ακολουθώντας τις καμπύλες των βουνών
μες απ’ το πνεύμα μου που υψώνεται
ανωφερόμενο στις κορυφές
η ζήση μου πορεύεται στο μέλλον
- μέσα και πέρ’ απ’ τους σταθμούς
που αναφύεται της όμορφης ζωής το φλογερό λουλούδι -
με τα πορτοκαλιά της σπόρια σκορπισμένα
στους άνεμους δοσμένα

Μες απ’ τις γέφυρες που διάβηκες, ψυχή μου
σ’ εκείνες τις εκτάσεις τις απέραντες
που το σκοτάδι μιας στιγμής
μεταμορφώθηκε σε απλόχερο ηλιόφως
ενώ ψυχές κατέρχονται
το πνεύμα σπεύδει να ενωθεί
με το καθάριο φως που εκπέμπεται
απ’ τα πορτοκαλιά παιδιά
πού ‘ν’ μες στο μέλλον γεννημένα
στ’ άπλετο φως φερμένα
με τα βουνά και τα πουλιά
τα χρώματα και την δροσιά
συμφιλιωμένα


Στον Guillaume Apollinaire και στα όνειρά μου

6-10-1996, 08:52 - 11:20, 9324
* θέσεις αλός (θέσις αλός)

Δαγ-κώνειο

Σαν κώνειο χυμένο πάνω στο λευκό
είναι οι στίχοι τούτοι και οι άλλοι
Μελάνι και κώνειο, μελανκονία
το ξεφορτώνομαι σταλιά-σταλιά
όπως ο Μιθριδάτης πρέπει κι εγώ ν’ αντέξω
στις δολοφόνες λέξεις των ανθρώπων
Βρίσκομαι σε παρυφές Μιχαηλιδισμού
Θ’ αντέξω λοιπόν?

Ένα ποίημα φαντάζει όμορφο
φάρμακο για τις ψυχές που το χρειάζονται
σαν τα ρουμπίνια, τα διαμάντια
όμως θα πρέπει κάποιος πολύ να ερευνήσει
κι ίσως ποτέ να μην το μάθει
στην αλλοπρόσαλλη αυτή ψυχογεωλογία
πώς τ’ αφοδεύματα μεταμορφώνονται
μαζί με τις λάσπες και τ’ απόνερα
τα συντρίμμια και τ’ αποφθάρματα
και πόνος
πόσος χρειάζεται
και χρόνος
για το φαρμάκι των ανθρώπων να μεταμορφωθεί
με μια λεξούλα όμορφη για καταλύτη
μ’ ένα γλυκό σου βλέμμα για μαγιά
και μια ζεστή χειρονομία για τα μάγια
και το ρουμπίνι αρχίζει στα κρυφά να σχηματίζεται
στο μαγειρείο της ψυχής των μάγων

Γι’ αυτό μην πιεις με μιάς το παρασκεύασμα των στίχων
Είναι σε δόσεις τακτικές διαιρεμένο
και στους αιώνες κερασμένο
φάρμακο για τις ψυχές που το χρειάζονται
φαρμάκι για κείνους που ζητούν ν’ αυτοκτονήσουν
Γι’ αυτό μην πιεις με μιάς το παρασκεύασμα των στίχων
Είναι σε δόσεις τακτικές διαιρεμένο
και στους αιώνες μοιρασμένο

Στο θεϊκό μυσταγωγείο της ψυχής
όλες οι δίοδοι προσμένουν ανοιχτές
κι όσες παράδοξα κλεισμένες μοιάζουν
κάποια στιγμή του απείρου χρόνου, ανοίγονται
μπροστά στα έκπληκτα κι ενίοτε απογοητευμένα μάτια

Έτσι ακριβώς τον Κόσμο αντιγράφοντας
κι ο ποιητής σου δίνει όλες τις προοπτικές
και μόνο σου σ’ αφήνει να διαλέξεις
κι οι δρόμοι διαφορετικοί, μα ξανασυναντιούνται
κι αν πεις την όμορφη λεξούλα
και δείξεις το γλυκό σου βλέμμα
με την ζεστή χειρονομία
το διαμάντι αρχίζει να σου φανερώνεται
μες από της ψυχής τα καταβάθια

Έτσι ακριβώς, τον Λόγο αντιγράφοντας
κι ο Κόσμος κερδίζει την μορφή
της ψυχής του ποιητή

Δείξε μου, σε παρακαλώ, το καθαρό σου πρόσωπο
κι ούτε να το σκεφτείς να πιεις με μιάς
το παρασκεύασμα των στίχων


18-8-1996, 08:55 - 10:15, 9275

Στον «Φρουρό» Georges Louis Borges

Ίσαρις

Δοκιμάζει τα φτερά του
κι είν’ ο άνεμος χαρά του
Ταξιδεύει στον αιθέρα
μιαν υπέροχην ημέρα

Ο Κόσμος μπροστά του απλώνεται
στο Πνεύμα ανοίγει κι ενώνεται
απ’ τις άκρες των φύλλων
με τις σκέψεις των φίλων
τις ακτίνες τού Ήλιου χτενίζοντας
που φτάνουν στην Γη ανεμίζοντας
Στέκει εκεί μοιρασμένος
φτερωτός και στην γη ελκυσμένος
επόπτης μαζί και πετούμενος
στην Τύχη απ’ το Πνεύμα οδηγούμενος
Δοκιμάζει τα φτερά του
κι είν’ ο άνεμος χαρά του
μες στο Φως μεθυσμένος
στο αιθέριο ταξίδι δοσμένος

Απ’ τις άκρες τού Κόσμου ταξίδεψε
και σε τούτο τον τόπο γαλήνεψε
στις σκεπές των σπιτιών ορθωμένος
από άλλον καιρό λες φερμένος
σαν σε κάστρο φρουρός ξεχασμένος
μες στο Φως σαν ψυχή μεθυσμένος
και στο όνειρο εντός λογικός
Ο Κόσμος ολόκληρος λες μυθικός

Ο Ήλιος μεσούρανα να λαμπρύνει την πτήση
κι όπου πρόλαβε η ψυχή στον πηλό ν’ ακουμπήσει
να γεννιούνται πετούμενα στον ηλιόπνευστο αέρα
ως τις άκρες τού Σύμπαντος, απ’ το απέραντο πέρα

Δοκιμάζουν τα φτερά τους
κι είν’ ο άνεμος χαρά τους

Σ’ άλλους τόπους, σ’ άλλα μέρη
στου ανέμου φερμένος το χέρι
Δοκιμάζει τα φτερά του
με την Τύχη στην πλευρά του

Έχει φτάσει εκείνη η μέρα
που θα πλέει στον αιθέρα


12-5-1998, 22:15, 9907
Έμπνευση: 2-6-1997, ~ 16:00, Ίσαρις

Στ’ ακρογιάλι τού Φωτός τής Ελευθερίας

Πλάι στ’ ακρογιάλι
ακούγοντας τον Ρυθμό τής Αρμονίας τού Σύμπαντος
η πράσινη θάλασσα ανάμεσα στα βότσαλα διασκορπίζεται
ο ήχος τής σιωπής μες στο μυαλό μου, κύμα το κύμα
η άμμος τού βυθού έρχεται όλο και πιο κοντά
να συναντήσει εκεί που τελειώνει το κύμα την Αυγή τού Φωτός
το τέλος τής Νύχτας.
ισορρόπησε πάνω στο κύμα στο τέλος τής Νύχτας
για να σε μεταφέρει έξω απ’ το Κράτος τού Σκότους
να σε ταξιδέψει στους τόπους που έχουν τού Ήλιου το Φως
Ατέλειωτη περιήγηση
ατενίζοντας τον Κόσμο με τις ακτίνες τού Ήλιου
η θάλασσα ψιθυρίζει με την Φωνή τής Άμμου τού Σύμπαντος
με την φτερούγα μιας μυστικής διαλέκτου

Στυλωμένος στους βράχους, χαμένη Ελευθερία
ξαπλωμένος στην Άμμο, χαμένη Μορφή
προσπαθώντας ν’ αποκρυπτογραφήσεις την Διάλεκτο των Όντων
ακούγοντας το θρόισμα των φύλλων στον Άνεμο τής Δημιουργίας
ατενίζοντας την θάλασσα να κινεί την απεραντοσύνη της
εκεί που φωλιάζει η Ελευθερία
Πόσο μακριά ‘πο σένα?

Όταν ήσουν παιδί
νόμιζες πως ζούσες μέσα σ’ ένα όνειρο:
έκλεισες για μια στιγμή τα μάτια σου
κι ονειρεύτηκες αυτόν τον κόσμο
Ήσουν τόσο λυπημένος για ό, τι έβλεπες
έλπιζες πως ξαφνικά θ’ άνοιγε η Γη να καταπιεί την δυσαρμονία
πίστευες πως θ’ άνοιγες ξανά τα μάτια σου
και θ’ αντίκρυζες την Αρμονία

Τα χρόνια πέρασαν, ατέλειωτη Νύχτα
Όνειρα μέσα στ’ Όνειρο
μα δεν ήταν απλά ένα Όνειρο - ήταν ο Εφιάλτης
έκλεισες κι άνοιξες τα μάτια σου τόσες φορές
κι όμως τίποτα δεν είχε αλλάξει - τίποτα δεν έχει αλλάξει
Κοίταξε τώρα γύρω σου
μήπως όλα δεν πήγαν και τόσο εντάξει?
Οι ζωντανοί έχουν τώρα πια πεθάνει. όσα ζώα περπατούσαν στη γη
κι όσα πουλιά φτερούγιζαν στον ουρανό έχουν τώρα πια ξεψυχήσει
όσα δέντρα θρόιζαν στους ανέμους έχουνε πια σαπίσει
όσα όστρακα ζούσαν στις θάλασσες έχουνε πια πετρώσει
και μες από την αποσύνθεσή τους, νέες μορφές έχουν γεννήσει
νέες ζωές που αντικρύζουν το φως τού ήλιου μιας άγνωστης εποχής
και ξεψυχούν μέσα στην Δέσμευση και στην Δυσαρμονία
καθώς ανασαίνουν την πνοή τού Εφιάλτη
Κοίταξε γύρω σου πάλι
μήπως όλα δεν πήγαν και τόσο εντάξει?

Όταν ήσουν παιδί νόμιζες πως όλα θ’ άλλαζαν κάποτε
κι είχες μια κρυφή ελπίδα πως ο Εφιάλτης δεν ήταν πραγματικός
Άνοιξες στον Κόσμο τα μάτια σου μι’ Ανοιξιάτικη Αυγή
προτού χαράξει
κι έλαμπε πάνω σου ο Ήλιος τής Καταστροφής
Θα ζήσεις
Θα γνωρίσεις το Ηλιόφως
καθώς εκείνοι θα συνεχίσουν να ζουν μες στο σκοτάδι τους…
Μοναχικό Παιδί των Ήλιων
Θα νοιώσεις τον Εφιάλτη να σε σκοτώνει
κάτω απ’ τις στερνές στιγμές αυτού τού Ψεύτικου Ήλιου
Δεν θα μπορέσουν ν’ αντέξουν το Φως που θα τους δώσεις
Εκτυφλωτικό Φως
δεν θα μπορέσουν να κρύψουν την ασχήμια τους
Θα χλευαστείς
Θα καταδιωχτείς
Θα σε κάνουν να πονέσεις
Σκληρή σαν την πέτρα η καρδιά σου, Πύρινη σαν τον ‘Ήλιο
Θα φορτωθείς την Ευθύνη
Θα επιχειρήσεις να τους μάθεις την Μυστική Διάλεκτο των Όντων
και θα μαρτυρήσεις
Θα κλάψεις για όλους αυτούς
μα θα σιγοκαίει η Ελπίδα μέσα σου
πως κάποια μέρα σαν θά ‘χεις αλλάξει Μορφή
θα Δικαιωθείς
Κι η Μέρα αυτή θα ‘ρθει
Ο Ψεύτικος Ήλιος τους θα εκραγεί
μαζί κι ο Μύθος τού Υπερόπτη Ανθρώπου
κι ο Ήλιος τής Αυγής θ’ ανατείλει

Ατέλειωτη Περιπλάνηση κι Αναδημιουργία
ατενίζοντας τον Κόσμο με τις ακτίνες τού Ήλιου
Η θάλασσα ψιθυρίζει με την φωνή τής Άμμου τού Σύμπαντος
με την φτερούγα τής Μυστικής Παγκόσμιας Διαλέκτου
Το Τέλος της Νύχτας
Στηρίξου στην Ελπίδα σου στο Τέλος τής Νύχτας
για να σε μεταφέρει έξω απ’ το Κράτος τού Σκότους
για να σε ταξιδέψει στους τόπους που έχουν τού Ήλιου το Φως
Ατέλειωτη Περιήγηση με την φτερούγα τού Ήλιου
στους τόπους που φωλιάζει η Ελευθερία…
Πόσο μακριά μας? Πόσο κοντά μας?
Από ποιο σημείο τού ορίζοντα μας Κοιτά και μας Ακούει?

Γνωρίζοντας τα Πάντα
θα μείνεις παντοτινά ένα παιδί
με την Πύρινη Ελπίδα πως μπορείς ν’ αλλάξεις τον κόσμο
Μοναχικό Παιδί των Ήλιων
Παρατηρητής και Δημιουργός
Κι η Μέρα θα ‘ρθει
ΚΙ Η ΜΕΡΑ ΘΑ ‘ΡΘΕΙ


15 & 17-5-1988, 6258 & 6260

Κρύσταλλο

Κρύσταλλο. Το υλικό τού πρίσματος
που διασπά του ήλιου το φως στα χρώματα της ίριδας
Κρυστάλλινα κοράλλια φαντάζουν μεγαλοπρεπή
στους βυθούς θαλασσών με αμμουδερές ακρογιαλιές
Κρυστάλλινα καράβια στους βυθούς ναυάγια
σκορπίζουν το κρυσταλλικό φως στα κρυστάλλινα νερά
Παγοκρύσταλλοι σκεπάζουν τα χιονισμένα σπίτια
παγωμένα κρυστάλλινα νερά στα ποτάμια

Κρύσταλλο’ το υλικό απ’ το οποίο είναι φτιαγμένα
τα γυαλιά που φοράς για τον ήλιο στα κρύσταλλα μάτια σου
Κρύσταλλο’ το υλικό απ’ το οποίο είναι φτιαγμένο το τζάμι στο παράθυρό σου
απ’ όπου βλέπεις τον κόσμο τις κρυστάλλινες νύχτες
Κρυστάλλινες πολιτείες φαντάζουν μεγαλοπρεπείς
στους απέραντους βυθούς κρυστάλλινων θαλασσών
Κρυσταλλωμένα παιδιά παίζουν σε κρυσταλλικούς κήπους
με καθαρούς λαμπερούς κρυστάλλινους βώλους
Παγοκρύσταλλοι σκεπάζουν τα παγωμένα σπίτια
κρυσταλλωμένα τα δάκρυα στο κρύσταλλο πρόσωπό σου

Κρυσταλλένιοι κόσμοι πλανιούνται στο κρυσταλλικό στερέωμα
Κρυστάλλινος ήλιος ανατέλλει πίσω απ’ το κρυστάλλινο πέλαγο
Κρυστάλλινα σύννεφα δροσίζουν τη γη με κρυσταλλικές δροσοσταλίδες
κρυσταλλικές αστραπές σπάζουν τον κρύσταλλο τού συννεφιασμένου ουρανού

Χιόνι κρυστάλλωσε στα παράθυρά μας
κι η κρυσταλλένια πολιτεία μας δεν φαίνεται πια
Τα κοράλλια θρυμματίστηκαν σ’ αμέτρητα κομμάτια
τα ναυάγια θρυψαλλιάστηκαν στους βυθούς
Κρυσταλλικό ουράνιο τόξο φάνηκε στους αιθέρες
από κρυστάλλινο πρίσμα πίσ’ απ’ το κρυστάλλινο κλειστό μελαγχολικό σου παράθυρο

8-10-1985, 5308

BRA - 104

Βασική έμπνευση γι'αυτό το άρθρο υπήρξε μια εκ των αναμετρήσεων στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου στη Δημοκρατία τής Νοτίου Αφρικής η οποία κατέληξε, στα τελευταία λεπτά της σε όργιο αυτοδικίας. Ελλείψει ορθώς παρεμβαίνοντος διαιτητή (o Fabiano έβαλε γκολ χρησιμοποιώντας όλα τα διαθέσιμα χέρια του κι ο διαιτητής κατόπιν τον ρώταγε μήπως -κατά τύχη- χρησιμοποίησε το στήθος του), η αναμέτρηση μεταξύ Καλού-Κακά (Kaka) (χρησιμοποιώντας ως σχήμα λόγου τα επίθετα δύο ατόμων εκ των αντιπάλων ομάδων) κατέληξε στην στιγμή που ο -σύμφωνα με τον Έλληνα εκφωνητή στην περιγραφή τού αγώνα- βαθιά θρησκευόμενος Κακά (Kaka), επιτέλους, μας αποκάλυψε το πραγματικό ποιον τού γενέθλιου Άρη του στον Ζυγό (γεννημένος γαρ κατά την άνοιξη τού 1982, στις 22 Απριλίου) και -επομένως- την προκλητική φύση του όταν απώθησε περιφρονητικά με τον αγκώνα του τον προσεγγίζοντα αντιπαλό του και κέρδισε επάξια τον δρόμο για τα αποδυτήρια με την κόκκινη κάρτα τής αποβολής από τον αγώνα.
Κατά έναν περίεργο τρόπο, αυτή ακριβώς η κατάσταση επικρατεί τώρα στις ανθρώπινες και διακρατικές σχέσεις παγκοσμίως. Η προβοκάτσια και η αυτοδικία αυτήν την στιγμή οργιάζουν και ο κάθε επιδειξίας επιφανειακής ηθικής βρίσκεται στον αγωνιστικό χώρο, περιμένοντας την ευκαιρία να μαρκάρει (να βάλει στο στόχαστρο) οποιονδήποτε βρεθεί στον δρόμο του. Είναι πούστικη η ηθική που ευρίσκει αφετηρία και άφεση στην αγκαλιά τού Χριστιανισμού. Βαθιά θρησκευόμενα τα καθάρματα? :Δε νομίζω!

Δεν εκπλήσσομαι που η ομάδα τής Βραζιλίας έμεινε κάπου μεταξύ 9ης και 16ης θέσης. Μόνο με δύο παίχτες (αγωνιστές) τής προκοπής δεν φτιάχνεται ομάδα. Με Maicon και Fabiano μοναχά δεν πηγαίνει μακριά η ελπίδα. Προσωπικά πιστεύω πως ο τελικός θα είναι μεταξύ Ισπανίας και Γερμανίας και το κύπελλο θα πάει στην Γερμανία. Ο bastian Schweinsteiger είναι φοβερός παίχτης/αγωνιστής. Σπάνια κάνει foul (-play), δηλ. βρώμικο παιχνίδι και -το κυριότερο- δεν μπορεί να γίνει εις βάρος του βρώμικο παιχνίδι! Άνθρωπος που προσπερνάει υπερπηδώντας τα ταχέως παρεμβαλλόμενα πόδια αντιπάλου και προσγειώνεται στο ένα πόδι του σα να προσγειώθηκε σε τριπόδι, είναι άτι -και όχι άνθρωπος-.

Η τρομερότερη ποδοσφαιρική αναμέτρηση που έχω δει ήταν το -πριν ολίγον περαιωθέν- παιχνίδι μεταξύ Ουρουγουάης και Γκάνας. Και γαμώ τους παίχτες εκατέρωθεν! Μην τους αναφέρω όλους. Ο Diego Forlan με είχε κερδίσει από την αναμέτρηση με την Δημοκρατία Νοτ.Αφρικής όπου μετείχε στο φοβερό δίδυμο Forlan - Suarez. Θεοί, αμφότεροι! Σε εκείνο το παιχνίδι, η μπάλα δεν στεκόταν για περισσότερες από 5 πάσες στην ίδια ομάδα (2-3 ήταν το συνηθέστερο, προτού η μπάλα περάσει σε αντίπαλα πόδια). Η αποβολή τού τερματοφύλακα τής ομάδας της Δημ. Νοτ.Αφρικής (!) ήταν το φοβερό επεισόδιο (διότι γαρ άλλος παίχτης τής ίδιας ομάδας έπρεπε να αποχωρήσει αφού χωρίς τους δυο τερματοφύλακες δεν θα μπορούσε να συνεχιστεί το παιχνίδι) που έδωσε την ευκαιρία στον Forlan να επιφέρει τέρμα και στους δύο τερματοφύλακες. Το φοβερά κωμικό πρόσωπο ήταν ο Suarez οποίος, τραυματισμένος στο χείλος, επανήλθε στον αγωνιστικό χώρο με έναν σωρό βαμβάκι μέσα στο στόμα του και δεν μπορούσε και να αρθρώσει λέξη όταν υπέστη παρόμοιο φάουλ αμέσως κατόπιν. Μας προσέφερε το απόλυτο γέλιο από την απόλυτη καρικατούρα (caricature = character). Χαρακτήρας για εικονογραφημένο στην βασική ιδέα τού Χάρυ Πότερ (στο Κύπελλο τής Φωτιάς) μιας και η μπάλα-ευτυχία (zabulani) όλοι μας είδαμε πόσο άπιαστη είναι αλλά κανείς δεν κατάλαβε γιατί παίρνει τόσα φάλτσα. Η εξήγηση θα ακολουθήσει παρακάτω με μια δική μου προσέγγιση τού θέματος.

Πρόσωπα τού χθεσινοβραδινού αγώνα Ουρουγουάης-Γκάνας, από μεριάς Ουρουγουάης, οι Suarez - Forlan - Muslera (ο τρομερός γενέθλιος Άρης του στον Αιγόκερω -αφού γεννήθηκε στις 16 Ιουνίου 1986-  απέδειξε την αξία του και, μάλιστα, πήρε το καλύτερο δώρο γενεθλίων με τη νίκη τής ομάδας του. Έχει και ωραίο όνομα για εμπορική ονομασία μίγματος δημητριακών, παρεμπιπτόντως!). Στο παιχνίδι/αγώνα με την Δημ. Νοτ.Αφρικής, ο Forlan επέφερε τέρμα σε δύο τερματοφύλακες. Ένας Άρης στον Ταύρο (σε σύνοδο με την Αφροδίτη, ομολογουμένως) που τού αξίζουν συγχαρητήρια! (Υπήρξε οδοστρωτήρας, το μονοκόμματο/ολόσωμο στυλ τού οποίου αξίζει ιδιαίτερης μνειας!)
Στο χθεσινό παιχνίδι, με την Γκάνα, ο Suarez ανέλαβε τον ρόλο τού τερματοφύλακα και -με προσωπική θυσία- κατέφερε να οδηγήσει την ομάδα του, με επεισοδιακό τρόπο, στην πρόκριση ανάμεσα στους 8. Θεός! Παραβάτης αλλά τόσο πατριωτικός που του αξίζουν συγχαρητήρια! Παρότι άτυχος σε πολλές φάσεις τού αγώνα, κατάφερε να αποτρέψει την επανάληψη τού γκολ τής Γκάνας στο 45'+2', στα τελευταία δευτερόλεπτα τού πρώτου ημιχρόνου τής κανονικής διάρκειας τού αγώνα. Τρομερή καρικατούρα ο Suarez! Η μισή νίκη τής ομάδας του τού ανήκει! Πολύ δραματικό παιχνίδι παίχτηκε χθες. Δε νομίζω πως πρόκειται να ξαναγίνει παρόμοιο παιχνίδι ποτέ! Ο Suarez, γεννημένος στις 24 Ιανουαρίου 1987, έχει μια γενέθλια τριπλή σύνοδο πλανητών (Αφροδίτης-Κρόνου-Ουρανού) στον Τοξότη (έχω γνωρίσει κι άλλες φιγούρες που τους αξίζει να περάσουν στην αιωνιότητα μέσω εικονογράφησης κι έχουν -επίσης- γεννηθεί τον Ιανουάριο τού 1987). Πολύ περιγραφική φιγούρα ανθρώπου. Τρομερή καρικατούρα! Και φοβερά καίρια η θέση του! Είναι χαρακτηριστικό το οτι και άλλος συμπαίκτης του βρισκόταν πάνω στην γραμμή τού τέρματος στο 122ο λεπτό τού αγώνα -όταν χρησιμοποίησε το χέρι του- αλλά η μπάλα αποκρούστηκε και την πρώτη φορά από τα πόδια τού Suarez και την δεύτερη από τα χέρια του! Περίπτωση ανθρώπου! ..Και κλασσικός αγωνιστής, αφού ο γενέθλιος Άρης του είναι στο ζώδιο τού Κριού. Αποφασισμένος για την πρόοδο τής ομάδας του!

Σχετικά με τη μπάλα τής διοργάνωσης αυτής, έχω να παρατηρήσω τα εξής: Η μπάλα είναι τρομερά ελαστική/εύκαμπτη (προφανώς σχεδιασμένη με μια προτίμηση στην προαγωγή τής ασφάλειας των παιχτών εις βάρος τής ευστάθειάς τής μπάλας!) Το σχήμα τής μπάλας αλλάζει ανάλογα με την ταχύτητα με την οποίαν κινείται (φυσικοί νόμοι, φίλοι μου!). Μεγάλη αντίσταση από τον αέρα την καθιστά ωοειδή (οβάλ). Κατά την επιβράδυνσή της, σε ορισμένο μέτρο ταχύτητας επανέρχεται και πάλι στο σφαιρικό σχήμα, πράγμα που την καθιστά εντελώς ασταθή κατά την διάρκεια τής κινήσεως της αφ'ής στιγμής ασκήσεως τής δύναμης εκκίνησης (επιτάχυνσης/σουτ) ως τής στιγμής τής ακινητοποίησης. Νομίζω πως δεν χρειάζονται και πολύ ειδικά εργαλεία κινηματογράφησης για να το συμπεράνουμε αυτό. Λίγη ευστροφία χρειάζεται!

Τελικά, ίσως λίγη ευστροφία να φέρνει πολλή ευτυχία! Και, δυστυχώς, η μπάλα τού Παγκόσμιου Κυπέλλου 2010 βαφτίστηκε -καθώς φαίνεται- από τρελό παπά αφού η παγκόσμια δυστυχία είναι ante portas! Και θα είναι παταγώδης, ωσάν χιλιάδες βουβουζέλες!