Ωκεάνεια Σιγή - Διάστημα

Ωκεάνεια σιγή

προσδοκία, διάψευση, επιθυμία, δικαίωση
ισοδιαμοιρασμένα πάνω στ’ ανύποπτο σκαρί τής Γης.
παράξενο φορτίο
μετατρέπεται με τον καιρό σε απόγνωση
το μέγεθος τής βλακείας του όσοι ανακαλύπτουν
σύντομα μεταπηδούν στην ανεξάντλητη θάλασσα των κυματομορφών
κοσμικοί μετρονόμοι στις διασταυρώσεις
τού χρόνου που ξετυλίγεται απ’ την ζωή
σε αντίστροφη κίνηση
σ’ έναν αυτοκινητόδρομο ανοίγουμε πανιά
ξεχνώντας τα δυσερμήνευτα πρόσωπα που μας χαμογελούσαν
πνιγμένα στην πύρινη άσφαλτο τής απεραντοσύνης
και κάνουμε σφοδρή προσευχή
προς τους καθρέφτες τ’ ουρανού και της Γης
υποκρινόμενοι πως ποτέ δεν ξεχάσαμε την γυμνή ομορφιά τους
χαμένοι μέσα σ’ ένα σύννεφο λήθης
παρόμοιας σύστασης με τους πικρούς χυμούς τής εμπειρίας τής θηλής
πάνω σε μια ξεπατωμένη απρόγνωστα, ρευστή πραγματικότητα

ιδεατοί φανοστάτες στις νησίδες τής ζωής
κρατούν τα ξεβαμμέν’ αστέρια σε ίσες αποστάσεις
στα μεσοδιαστήματα τής σκοτεινιάς
κόσμοι γεννιούνται τής φυγής
- μία πραγματικότητα η φυγή και μια φυγή η πραγματικότητα -
ανακλαστές τού γαλανού και τής σιγής

ερμηνευτές τής ζωής
θα βρεις κι άλλους, πολλούς
στις μαυραστράπτουσες επιγραφές των ονείρων σου
στις απρόοπτες επιλογές ενός πιονιού
στις πεινασμένες γωνιές φθηνών πεζοδρομίων
στα ουράνια στρώματα μιας προκαταβεβλημένης ικανοποίησης
- στα υπόγεια στρώματα μιας προκαθορισμένης ικανοποίησης -
στα όψιμα ναυάγια των πολιτισμών
άγνωστους κι ασυνείδητους
ανεξίτηλους προδιαγραφείς τής ανθρωπότητας
χαμογελώντας απ’ τους βυθούς τής ιστορίας
μονολογώντας σε αρχαίες διαλέκτους
σκαρφαλωμένοι στον ιστό
πολιτικοί κι άλλοτε αιδεσιμώτατοι άνδρες-
-ταξίαρχοι τής κατάρρευσης
υποσχετές (μα όχι παραχωρητές) μιας ελευσόμενης ανωτερότητας
τυλιγμένοι στην δυσωδία τής παράξενης ποιότητας τού κληρονομημένου φορτίου
γεννήματα τής απελπισίας
ικετεύοντας τους ανέμους τής λήθης
να διαιωνίσουν τον μύθο τού θριάμβου

πολιτισμοί εμφανίζονται κι εξαφανίζονται
μες στην παχύρρευστη ομίχλη τού αμπαριού μας
η ηδονή μεταλλάσσεται σε δίψα για δύναμη
κι εκείνοι που φρονούν πως η ζωή τους περιγράφεται καλύτερα
σε σχέση με χαμένες δυνατότητες εξέλιξης
προσμένουν σιωπηλοί για να δικαιωθούν
ποθώντας να ποντίσουν το άχρηστο φορτίο
τής πεποίθησης τού μεγαλείου τού ανθρώπινου γένους
βαθιά μες στους βυθούς
μαζί με τους άλλους πανάρχαιους μύθους-
-δεσμούς για τους συμβιβασμούς μιας περασμένης εποχής
ένα κελλί ο κόσμος σκοτεινό εν κατακλείδι

ερμηνευτές τής ζωής θα βρεις κι άλλους
στις εθνικές οδούς τής περισυλλογής
που ξετυλίγονται βραχίονες γαλαξιών
ικετεύοντας τους θυελλώδεις ανέμους
να παρασύρουν μακριά τα δεσμά μας
Μπορεί και να βρισκόμαστε στο μάτι τού κυκλώνα τώρα
στο κέντρο τής πόλης, σε μια ανεπαίσθητη δίνη εξουσίας
ερμηνευτές τής ζωής
Θα βρεις κι άλλους
στις σπινθηροβόλες επιγραφές των ονείρων σου
στον αυθόρμητο βηματισμό τής πρώτης γραμμής τής παράταξης
λευκός ενάντια στους μαύρους
στα υπόγεια στρώματα μιας προκαταβεβλημένης ευχαρίστησης
στις αχόρταγες τρύπες των πεζοδρομίων που σιγοτραγουδούν
για την καλή σοδειά, την γονιμότητα
και για την άνθηση τής οικονομίας

Τ’ αγριολούλουδα σπάζοντας τον τσιμέντινο κλοιό τής ζωής
ξεπροβάλλουν στο κατάχλωμο φως
αναιδή πλάσματα κι ανυπότακτα
σκορπώντας την αβάσταχτή τους δυσωδία
κακή προσομοίωση ατμών αμόλυβδης βενζίνης

Η πόλη δεν εφάπτεται με τον ουρανό
Η πόλη δεν καταλήγει στην θάλασσα
τα κορεσμένα βλέμματα δεν ξεκουράζονται στο αχανές γαλάζιο

Πυκνή ομίχλη καλύπτει την πραγματικότητα απ’ τα μάτια μας
καθώς στροβιλιζόμαστε
στο, συχνά πυκνό, πυρόξανθο υγρό τής περιόδου τού ήλιου

Είμαστε μόνοι εδώ
εγκλωβισμένοι σε μια δίνη εξουσίας
σ’ έναν συμβολικό αποκλεισμό
τής πόλης που έρχεται απ’ την εποχή τού σιδήρου
επάνω στην ατίθαση πλάτη τού χρόνου

Είμαστε μόνοι εδώ
εγκατελειμμένοι
σ’ έναν στρόβιλο εξουσίας
στην μαγνητόπαυση τής ηδονής
μπλεγμένοι σ’ ένα παιχνίδι πολλαπλών εξαρτήσεων
Πάνω στην εμμηνόσφαιρα τής συνεχούς γέννησής μας
ο τεχνοτρονικός φωτισμός μεταμορφώνει την βιτρίνα
σ’ έναν αναπόστρεπτο καθρέφτη προβολής
του αντεστραμμένου ερωτισμού μας
Είμαστε μόνοι εδώ
σ’ έναν αδίστακτο στρόβιλο εξουσίας
χαμένες ζωές, αποδυναμωμένες επιθυμίες -σχεδόν ανύπαρκτες-
συντετριμμένες ηδονές, κυνηγημένες.
φοβόμαστε την ζωή γιατί φοβόμαστε τον έρωτα
και εγκαταλειπόμαστε στις γνώμες των άλλων
στην καθεστώσα δύναμη εκείνων που αποφασίζουν για μας
πίσω από προσχήματα συναίνεσης
των τεμαχισμένων ατομικοτήτων τους
αποστερημένοι χαρές, ηδονές, επιθυμίες, δυνάμεις

γιατί
νά ‘μαι! περήφανος, κρατώντας τ’ ατίθασα γκέμια
φερμένος από χώρες μακρινές
αναμνήσεις των τυφώνων, τής ζούγκλας, των θαλασσίων ρευμάτων……
……γιατί νά ‘μαι περήφανος για την μορφή μου?
Για την εξέλιξη που συντελέστηκε
για τις αλλαγές που πρόκειται να γίνουν?
- καμιά μορφή μέσα στο Σύμπαν δεν είναι τόσο αλαζονική -
κι εμείς που αναλύσαμε την ύπαρξή μας
αναζητώντας τους λόγους τής ύπαρξης
ανακτώντας οποιαδήποτε άχρηστη μορφή αληθή
ακόμα και τώρα
που ο Λόγος απομυθοποιήθηκε
σ’ έναν αγώνα ανεύρεσης νοήματος
- σ’ έναν αγώνα διάπλασης νοήματος -
ακόμα και τώρα που
κάθε Απολυτότητα εξοστρακίστηκε
και τα κέντρα εξερράγησαν σε ακρότητες
Η Εξουσία τού Μέσου Όρου καταλύεται
κι αναδεικνύεται
η λεπτομορφική δομή τής πολυμέρειας
σε μια κατάδυση μέσα στην κλίμακα των μεγεθών
άντρας προς το γενικό, γυναίκα προς το μερικό
και κάθε απαρχή μια ισορροπία
μια διακύμανση τής ειδικής ηδονής το Σύμπαν
Υπερμεγέθυνση του ανύπαρκτου
Πάλση η Πλάση
Διάστημα

16 & 17 & 18-12-1989,
& 18-2-1990