ακούγοντας τον Ρυθμό τής Αρμονίας τού Σύμπαντος
η πράσινη θάλασσα ανάμεσα στα βότσαλα διασκορπίζεται
ο ήχος τής σιωπής μες στο μυαλό μου, κύμα το κύμα
η άμμος τού βυθού έρχεται όλο και πιο κοντά
να συναντήσει εκεί που τελειώνει το κύμα την Αυγή τού Φωτός
το τέλος τής Νύχτας.
ισορρόπησε πάνω στο κύμα στο τέλος τής Νύχτας
για να σε μεταφέρει έξω απ’ το Κράτος τού Σκότους
να σε ταξιδέψει στους τόπους που έχουν τού Ήλιου το Φως
Ατέλειωτη περιήγηση
ατενίζοντας τον Κόσμο με τις ακτίνες τού Ήλιου
η θάλασσα ψιθυρίζει με την Φωνή τής Άμμου τού Σύμπαντος
με την φτερούγα μιας μυστικής διαλέκτου
Στυλωμένος στους βράχους, χαμένη Ελευθερία
ξαπλωμένος στην Άμμο, χαμένη Μορφή
προσπαθώντας ν’ αποκρυπτογραφήσεις την Διάλεκτο των Όντων
ακούγοντας το θρόισμα των φύλλων στον Άνεμο τής Δημιουργίας
ατενίζοντας την θάλασσα να κινεί την απεραντοσύνη της
εκεί που φωλιάζει η Ελευθερία
Πόσο μακριά ‘πο σένα?
Όταν ήσουν παιδί
νόμιζες πως ζούσες μέσα σ’ ένα όνειρο:
έκλεισες για μια στιγμή τα μάτια σου
κι ονειρεύτηκες αυτόν τον κόσμο
Ήσουν τόσο λυπημένος για ό, τι έβλεπες
έλπιζες πως ξαφνικά θ’ άνοιγε η Γη να καταπιεί την δυσαρμονία
πίστευες πως θ’ άνοιγες ξανά τα μάτια σου
και θ’ αντίκρυζες την Αρμονία
Τα χρόνια πέρασαν, ατέλειωτη Νύχτα
Όνειρα μέσα στ’ Όνειρο
μα δεν ήταν απλά ένα Όνειρο - ήταν ο Εφιάλτης
έκλεισες κι άνοιξες τα μάτια σου τόσες φορές
κι όμως τίποτα δεν είχε αλλάξει - τίποτα δεν έχει αλλάξει
Κοίταξε τώρα γύρω σου
μήπως όλα δεν πήγαν και τόσο εντάξει?
Οι ζωντανοί έχουν τώρα πια πεθάνει. όσα ζώα περπατούσαν στη γη
κι όσα πουλιά φτερούγιζαν στον ουρανό έχουν τώρα πια ξεψυχήσει
όσα δέντρα θρόιζαν στους ανέμους έχουνε πια σαπίσει
όσα όστρακα ζούσαν στις θάλασσες έχουνε πια πετρώσει
και μες από την αποσύνθεσή τους, νέες μορφές έχουν γεννήσει
νέες ζωές που αντικρύζουν το φως τού ήλιου μιας άγνωστης εποχής
και ξεψυχούν μέσα στην Δέσμευση και στην Δυσαρμονία
καθώς ανασαίνουν την πνοή τού Εφιάλτη
Κοίταξε γύρω σου πάλι
μήπως όλα δεν πήγαν και τόσο εντάξει?
Όταν ήσουν παιδί νόμιζες πως όλα θ’ άλλαζαν κάποτε
κι είχες μια κρυφή ελπίδα πως ο Εφιάλτης δεν ήταν πραγματικός
Άνοιξες στον Κόσμο τα μάτια σου μι’ Ανοιξιάτικη Αυγή
προτού χαράξει
κι έλαμπε πάνω σου ο Ήλιος τής Καταστροφής
Θα ζήσεις
Θα γνωρίσεις το Ηλιόφως
καθώς εκείνοι θα συνεχίσουν να ζουν μες στο σκοτάδι τους…
Μοναχικό Παιδί των Ήλιων
Θα νοιώσεις τον Εφιάλτη να σε σκοτώνει
κάτω απ’ τις στερνές στιγμές αυτού τού Ψεύτικου Ήλιου
Δεν θα μπορέσουν ν’ αντέξουν το Φως που θα τους δώσεις
Εκτυφλωτικό Φως
δεν θα μπορέσουν να κρύψουν την ασχήμια τους
Θα χλευαστείς
Θα καταδιωχτείς
Θα σε κάνουν να πονέσεις
Σκληρή σαν την πέτρα η καρδιά σου, Πύρινη σαν τον ‘Ήλιο
Θα φορτωθείς την Ευθύνη
Θα επιχειρήσεις να τους μάθεις την Μυστική Διάλεκτο των Όντων
και θα μαρτυρήσεις
Θα κλάψεις για όλους αυτούς
μα θα σιγοκαίει η Ελπίδα μέσα σου
πως κάποια μέρα σαν θά ‘χεις αλλάξει Μορφή
θα Δικαιωθείς
Κι η Μέρα αυτή θα ‘ρθει
Ο Ψεύτικος Ήλιος τους θα εκραγεί
μαζί κι ο Μύθος τού Υπερόπτη Ανθρώπου
κι ο Ήλιος τής Αυγής θ’ ανατείλει
Ατέλειωτη Περιπλάνηση κι Αναδημιουργία
ατενίζοντας τον Κόσμο με τις ακτίνες τού Ήλιου
Η θάλασσα ψιθυρίζει με την φωνή τής Άμμου τού Σύμπαντος
με την φτερούγα τής Μυστικής Παγκόσμιας Διαλέκτου
Το Τέλος της Νύχτας
Στηρίξου στην Ελπίδα σου στο Τέλος τής Νύχτας
για να σε μεταφέρει έξω απ’ το Κράτος τού Σκότους
για να σε ταξιδέψει στους τόπους που έχουν τού Ήλιου το Φως
Ατέλειωτη Περιήγηση με την φτερούγα τού Ήλιου
στους τόπους που φωλιάζει η Ελευθερία…
Πόσο μακριά μας? Πόσο κοντά μας?
Από ποιο σημείο τού ορίζοντα μας Κοιτά και μας Ακούει?
Γνωρίζοντας τα Πάντα
θα μείνεις παντοτινά ένα παιδί
με την Πύρινη Ελπίδα πως μπορείς ν’ αλλάξεις τον κόσμο
Μοναχικό Παιδί των Ήλιων
Παρατηρητής και Δημιουργός
Κι η Μέρα θα ‘ρθει
ΚΙ Η ΜΕΡΑ ΘΑ ‘ΡΘΕΙ
15 & 17-5-1988, 6258 & 6260
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου