Στον Καταρράκτη τού Χρόνου

Νοιώσε
Νοιώσε την δροσιά τής αύρας που χτυπά στο κορμί σου
καθώς έρχεται απ’ τα βάθη τής θάλασσας
απ’ τις ακρογιαλιές πέρ’ απ’ τον ορίζοντα
κι απ’ την Άμμο των Ήλιων τ’ Ουρανού
Νοιώσε το κύμα που πλαταγίζει στην πέτρα
το ορυκτό άλας τού χρόνου στο προσωπό σου
και την υφαλοκρηπίδα τού χάους
Νοιώσε την ζωή που κυλά γύρω σου
Ανάπνευσε
Ανάπνευσε τον ίδιο πανάρχαιο αέρα που ανέπνεαν οι ζωντανοί
σ’ όλους τους τόπους τής Γης
καθώς κατεβαίνει απ’ τα όρη διαβαίνοντας τις χαράδρες
και χαϊδεύει τα κλαδιά των δέντρων στις πλαγιές και στις πεδιάδες
Ζήσε στην απεραντοσύνη τού Κόσμου
Πιες απ’ το διάφανο νερό της Ζωής
Δροσίσου στο νερό τού Καταρράκτη
καθώς έρχεται μές απ’ τον Χρόνο
καταρρέοντας απ’ τα σύννεφα τ’ Ουρανού
κατρακυλώντας απ’ τις πέτρινες πηγές των βουνών
ρέοντας μες στις υπόγειες σπηλιές

…ακολουθώντας τον δρόμο τής ζωής
θα διαβείς την άβυσσο και θα περιπλανηθείς στις θάλασσες
κάτω απ’ τα γκρίζα σύννεφα στην Εποπτεία τού Ήλιου
θα κολυμπήσεις στην Ελευθερία και θ’ αντικρύσεις την Ομορφιά
να σου στέλνει τα μηνύματά της με τρισεκατομμύρια Ήλιους
και ο δρόμος της θά ‘ναι ατέλειωτος
καθώς έρχεσαι αλλάζοντας Μορφές απ’ τα βάθη τού πριν
πηγαίνοντας προς την ατέρμονη μεταβολή τού ύστερα
περνώντας για μια στιγμή απ’ την Αμμουδιά τ’ Ουρανού
με το κύμα να σε σπρώχνει σαρώνοντας την ακρογιαλιά
καθώς έρχεται απ’ την γη πέρ’ απ’ τον κύκλο τού ορίζοντα
μοιάζοντας με τ’ αστρόφως ενός άγνωστου μακρινού ουρανού
που ακόμα δεν είδες

Στημένος πάνω σ’ ένα σύννεφο
σα μια σταγόνα που δεν έπεσε
αφού περιπλανηθείς στους ανέμους
σύντομα θα καταρρεύσεις απ’ τον ουρανό
για να κυλήσεις στον Καταρράκτη του Χρόνου
ρέοντας μέσα στης γης τα ποτάμια
περιπλανώμενη ύλη στο κύμα τού απείρου ανέμου

28-4-1988, 6241