Ίσαρις

Δοκιμάζει τα φτερά του
κι είν’ ο άνεμος χαρά του
Ταξιδεύει στον αιθέρα
μιαν υπέροχην ημέρα

Ο Κόσμος μπροστά του απλώνεται
στο Πνεύμα ανοίγει κι ενώνεται
απ’ τις άκρες των φύλλων
με τις σκέψεις των φίλων
τις ακτίνες τού Ήλιου χτενίζοντας
που φτάνουν στην Γη ανεμίζοντας
Στέκει εκεί μοιρασμένος
φτερωτός και στην γη ελκυσμένος
επόπτης μαζί και πετούμενος
στην Τύχη απ’ το Πνεύμα οδηγούμενος
Δοκιμάζει τα φτερά του
κι είν’ ο άνεμος χαρά του
μες στο Φως μεθυσμένος
στο αιθέριο ταξίδι δοσμένος

Απ’ τις άκρες τού Κόσμου ταξίδεψε
και σε τούτο τον τόπο γαλήνεψε
στις σκεπές των σπιτιών ορθωμένος
από άλλον καιρό λες φερμένος
σαν σε κάστρο φρουρός ξεχασμένος
μες στο Φως σαν ψυχή μεθυσμένος
και στο όνειρο εντός λογικός
Ο Κόσμος ολόκληρος λες μυθικός

Ο Ήλιος μεσούρανα να λαμπρύνει την πτήση
κι όπου πρόλαβε η ψυχή στον πηλό ν’ ακουμπήσει
να γεννιούνται πετούμενα στον ηλιόπνευστο αέρα
ως τις άκρες τού Σύμπαντος, απ’ το απέραντο πέρα

Δοκιμάζουν τα φτερά τους
κι είν’ ο άνεμος χαρά τους

Σ’ άλλους τόπους, σ’ άλλα μέρη
στου ανέμου φερμένος το χέρι
Δοκιμάζει τα φτερά του
με την Τύχη στην πλευρά του

Έχει φτάσει εκείνη η μέρα
που θα πλέει στον αιθέρα


12-5-1998, 22:15, 9907
Έμπνευση: 2-6-1997, ~ 16:00, Ίσαρις