Η στέγη των ονείρων μας

Γαλανός ουρανός η σκεπή των ονείρων μας
Του Ήλιου το Φως η ζωή μας και όλος ο Κόσμος η φυλακή μας
Δειλινά σου τού θέρους που οι ίσκιοι αρχίζουν να χάνονται
των πουλιών σου τραγούδια αντηχούν σ’ όλην την έκτασή σου
καθώς τα φτερά τους διασχίζουνε άπερα το γαλάζιο σου

Μέσα και κάτω από φυλλωσιές σταθερά αναπαυόμαστε
και ακούμε στο θρόισμα των φύλλων σου σιγαλιά τ’ ουρανού
κι ατενίζουμε μόνο κυματισμούς απομάκρων σκιών σου
τού γλυκού δειλινού σου χρωμάτων χορούς
στον ορίζοντα

Γαλανός ουρανός το φτερούγισμα της ύπαρξής μας
Του ανέμου το χάδι στο μέτωπο συγκινεί τα φτερά μας
και της Πλάσης σιγή προσεγγίζει τα μάτια μας με αμέτρητους Ήλιους

Βαθύς γαλανός ουρανός. Η Αρμονία του Κόσμου κατοικεί στην καρδιά μου
περιμένοντας ένα φευγαλέο νανούρισμα μες στην αταραξία μας
για νά έρθει ξανά το πρωί που ο Ήλιος θα προβάλλει απ’ το σκότος
με γλυκά των πουλιών σου τραγούδια ενώ οι μορφές σχηματίζονται
και το Φως δυναμώνει και λαμπρύνει τον Κόσμο

Γαλανός ουρανός, των ονείρων μας σκέπη
Γαλανός ουρανός το φτερούγισμα της ύπαρξής μας
και αντιφεγγισμός ομορφιάς στο ρυάκι σου, λιτής αρμονίας
Το νερό σου που άγριο κυλά, δροσερό και διάφανο απ’ την πηγή της ζωής
τα αιθέρια κορμιά μας δροσίζει, την δύναμή μας διαιωνίζει

Η φιλόξενη στέγη των φύλλων στα δέντρα, γίνεται η φωλιά μας
Το διακεχυμένο τ’ ουρανού το γαλάζιο, η σκεπή στα όνειρά μας


18-2-1988, 6171
Αλλαγή εσωτερικού ρυθμού: 30 7-2010