Δαγ-κώνειο

Σαν κώνειο χυμένο πάνω στο λευκό
είναι οι στίχοι τούτοι και οι άλλοι
Μελάνι και κώνειο, μελανκονία
το ξεφορτώνομαι σταλιά-σταλιά
όπως ο Μιθριδάτης πρέπει κι εγώ ν’ αντέξω
στις δολοφόνες λέξεις των ανθρώπων
Βρίσκομαι σε παρυφές Μιχαηλιδισμού
Θ’ αντέξω λοιπόν?

Ένα ποίημα φαντάζει όμορφο
φάρμακο για τις ψυχές που το χρειάζονται
σαν τα ρουμπίνια, τα διαμάντια
όμως θα πρέπει κάποιος πολύ να ερευνήσει
κι ίσως ποτέ να μην το μάθει
στην αλλοπρόσαλλη αυτή ψυχογεωλογία
πώς τ’ αφοδεύματα μεταμορφώνονται
μαζί με τις λάσπες και τ’ απόνερα
τα συντρίμμια και τ’ αποφθάρματα
και πόνος
πόσος χρειάζεται
και χρόνος
για το φαρμάκι των ανθρώπων να μεταμορφωθεί
με μια λεξούλα όμορφη για καταλύτη
μ’ ένα γλυκό σου βλέμμα για μαγιά
και μια ζεστή χειρονομία για τα μάγια
και το ρουμπίνι αρχίζει στα κρυφά να σχηματίζεται
στο μαγειρείο της ψυχής των μάγων

Γι’ αυτό μην πιεις με μιάς το παρασκεύασμα των στίχων
Είναι σε δόσεις τακτικές διαιρεμένο
και στους αιώνες κερασμένο
φάρμακο για τις ψυχές που το χρειάζονται
φαρμάκι για κείνους που ζητούν ν’ αυτοκτονήσουν
Γι’ αυτό μην πιεις με μιάς το παρασκεύασμα των στίχων
Είναι σε δόσεις τακτικές διαιρεμένο
και στους αιώνες μοιρασμένο

Στο θεϊκό μυσταγωγείο της ψυχής
όλες οι δίοδοι προσμένουν ανοιχτές
κι όσες παράδοξα κλεισμένες μοιάζουν
κάποια στιγμή του απείρου χρόνου, ανοίγονται
μπροστά στα έκπληκτα κι ενίοτε απογοητευμένα μάτια

Έτσι ακριβώς τον Κόσμο αντιγράφοντας
κι ο ποιητής σου δίνει όλες τις προοπτικές
και μόνο σου σ’ αφήνει να διαλέξεις
κι οι δρόμοι διαφορετικοί, μα ξανασυναντιούνται
κι αν πεις την όμορφη λεξούλα
και δείξεις το γλυκό σου βλέμμα
με την ζεστή χειρονομία
το διαμάντι αρχίζει να σου φανερώνεται
μες από της ψυχής τα καταβάθια

Έτσι ακριβώς, τον Λόγο αντιγράφοντας
κι ο Κόσμος κερδίζει την μορφή
της ψυχής του ποιητή

Δείξε μου, σε παρακαλώ, το καθαρό σου πρόσωπο
κι ούτε να το σκεφτείς να πιεις με μιάς
το παρασκεύασμα των στίχων


18-8-1996, 08:55 - 10:15, 9275

Στον «Φρουρό» Georges Louis Borges