19

 ΙΘ΄

Ήμουνα τού Ήλιου γιος
από μια εκλεκτή γενιά
και ανακάλυψα το Φως
σαν έγινα δεκαεννιά

Τον δρόμο μου φώτιζες
στην καρδιά μου φιλί
και την μοίρα μου όριζες
τής αγάπης σκαλί

Και το Φως ακολούθησα
πού ‘δα μέσα στα μάτια σου
Ήσουν Χάρη και πόθησα
τού κορμιού τα παλάτια σου

Ήσουν Χάρη και φύγαμε
στην φαιδρή Ιρλανδία
και κλεμμένοι κρυφτήκαμε
στ’ ουρανού την μαγεία

Και θυμάμαι τον άνεμο
να φυσά στα μαλλιά σου
αέρι τής Δύσης παράνομο
μού ‘παιρνε τα φιλιά σου

Και θυμάμαι τον φώσφορο
μέσα στην αγκαλιά μου
σα λαμπάδα και πρόσφορο
στην ζωή την παλιά μου

Απ’ τον κόλπο τής Σπέτσια ξεβράστηκα
στην αντιόχθη τού Πλάτωνα σ’ άλλον αιώνα
Στον ειρμό τού Φωτός μια ζωή θυσιάστηκα
κι είχ’ αδελφή γεννημένη στις Σπέτσες γοργόνα

Ιάνθη και Δάφνη, Χριστίνα και Χάρη
μορφές που συνάντησα σ’ όλ’ αυτά τα ταξίδια
ζείτε πάλι μαζί μου, απ’ το ίδιο φεγγάρι
αρπάζετε λάμψη, αναιώνια στολίδια

Θα θυμάμαι τα μάτια σου που βρήκα στα βάθη
φωτεινά να με δείχνουνε σε απρόσμενη δίκη
Το φεγγάρι ανέβαινε στων Ιχθύων τα πάθη
κι η ψυχή μου κατέβαινε σ’ αποτρόπαια νίκη

Κι από τότε σαν σήμερα συναντώ στην ζωή μου
όλ’ αυτά τα κορίτσια που μου δίνουνε θλίψη
Χάρη ‘σουν το πι’ όμορφο άνθος μες στο πρωί μου
Νοσταλγώ την χαρά σου πού ‘χει τόσο μου λείψει

Από τότε σαν σήμερα θυμάμαι τα μάτια σου
το κορμί μου που τό ‘καψαν σα δαφνόφυλλου σώμα
και το Φως που ανακάλυψα στα καθάρια διαμάντια σου
στην αυγή τού δεκάτου-ενάτου αιώνα


Στην Harriet Westbrook

Στίχοι 1-4:  29-11-1998, ~23:30, 10108, Σπάρτη
17-1-1999, 19:30 - 23:10, 10157, Αθήνα