Στ' ουρανού το χυμένο γαλάξιο

Τους κύκλους τους στενόχωρους τους δούλεψες
κι αντιμετώπισες τις λύπες
Στις πλέον άγριες φορτούνες βούλιαξες
με σκαρί όλο τρύπες

Στους πιο σφοδρούς τους καταρράκτες μούλιασες
και με φτερούγες νήπιες,
στην θύελλα τού Κόσμου ούρλιαξες
Τις καταιγίδες ήπιες.

(Με φορτούνες σκληρές μονομάχησες
και την νίκη δεν βρήκες
κι ως το τέλος τού Κόσμου περπάτησες
με λειψές αλφαβήτες.)

Πολλές χρονιές επόρεσες αμοίραστος
μα με σκέψεις μειλίχιες
ξαναπάλαιψες δράκους ακούραστος
και συντρόφους δεν είχες

Τους σκύλους ξέφυγες αμύριστος
στις οσμές σου τις μύχιες
Ο έρως σου έλαθε αγύριστος
και μελαγχόλησες τις νύχτες

(Με φορτούνες σκληρές μονομάχησες
και την νίκη δεν βρήκες
κι ως το τέλος τού Κόσμου περπάτησες
με λειψές αλφαβήτες.)

Βαθιά μας, μες στ’ όνειρο τού φαιδρού κεραυνού
την αλήθεια μας πάντα θα λέμε
κι ένα είναι το μήνυμα τού γαλάζιου ουρανού:
Στο χυμένο το γάλα δεν κλαίμε !


23-12-2003, 12:25 - 13:30, 11958.
25-12-2003, 17:13 - 17:48, 11960.
26-12-2003, 16:30 - 17:55, 11961.