Λεωφορείο 323

Θα ταξιδέψουμε και πάλι μαζί

νοσταλγία παιδική με καλεί

στον αμαξήλατο δρόμο τού απείρου

που ανοιχτός περιμένει τους ιππότες τού ονείρου

Ταξιδεύουμε πάλι μαζί

στο Δάσος να βρούμε ξανά τη ζωή

που ξεχάστηκε χρόνια πολλά

μες στης πόλης τη νεκρή αγκαλιά

Ταξιδεύουμε πάλι για κει

που η τύχη την ψυχή μου εξασκεί

στ’ ουρανού την καθάρια πηγή

που το πνεύμα απαλά μ’ οδηγεί

Οδηγός μου θα είναι ο χρόνος

κι επιβάτης θα είμαι πια μόνος

Στης πορείας τα πέρατα όταν θα φτάσει

το αδύναμο άρμα του θα χαρβαλιάσει

Την ψυχή τού οδηγού τότε σαν θ’ αντικρύσω

κάπου μες στην καρδιά μου βαθιά θα δακρύσω

γιατί στέκει ακλόνητη στις τύψεις τού δρόμου

κι είναι ατρόμητος δείκτης τού αγαθού και τού νόμου

Ταξιδεύουμε πάλι μαζί

σε μια υπέροχη ζήση που φαντάζει πεζή

ν’ απαντήσουμε ευθύς στης πορείας τα μάκρη

τής θαυμάσιας εμπειρίας το πολύτιμο δάκρυ

Στέκει αγέρωχο εκεί

που υπέροχη τύχη την ψυχή μου εξασκεί

δυνατό και ξεκάθαρο, γεννημένο εντός μου

ανεξίτηλο ορόσημο τής Γνώσης τού Κόσμου

Κι είναι τούτο που πιότερο -λες- με καλεί

απαράμιλλο χάδι και κοπέλας φιλί

σαν δυσπρόσιτος τόπος κι επουράνια πύλη

σε μι’ απρόσμενη πλάση, μαγική κι ερωτύλη

Θα σαλπάρουμε πάλι μαζί και ξανά θά ‘μαι μόνος

σε ταξίδι μακρύ κι οδηγός θά ‘ν’ ο χρόνος

Μια ζωή μαγική ως τού Κόσμου την Πύλη

νοσταλγία παιδική με καλεί πριν καεί το φυτίλι

8 > 9-1-1999, 23:45 > 02:15, 10148 > 10149.

Στους οδηγούς Γιάννη Γ. και Γιάννη Ζ. (14 έτη από τον θάνατό του)