Ωδή στον Τρίτωνα

Μια γαλανομάτα θεά στην αρχή
σε ευρήκε στην τύχη και σε πήρε κοντά της
- Το εξεύρει πως δεν είναι θεά
μα για κάθε μικρότερο ον καθ’ έν μεγαλύτερο
είναι θεός λόγου χάριν

Μία γαλανομάτα -λοιπόν- θεά
σε πήρε κοντά της γιατί σε συμπάθησε
κι έτσι εντρύφησες στο είδος τους
όχι σαν δόκιμος θεός -αφού δεν είσαι-
μα αξιαγάπητος ανάμεσά τους
γιατί σκεπτόσουν και δρούσες με τρόπο ίδιο μ’ αυτούς

κι είναι για κείνους προσόν
το να μπορείς να εκφράζεσαι στον κώδικά τους.

Οι ομοιοί σου σιγά-σιγά άρχισαν να σ’ απορρίπτουν

γιατί ποτέ κανείς μικρός δεν πίστεψε
πως δύναται ποτέ να γίνει τάχα σπουδαίος --
και τα νύχια τους έβγαζαν
και ενέδρες σού έστηναν για να φοβάσαι

Ο φόβος είναι το ορμητήριο των μικρών
Καταφύγιο όμως μαζί κι η φυλακή τους
Η καλλιέργεια, η διασπορά κι η έκφρασή του

Ζήλεψανε, βλέπεις, την τύχη σου
και μιας και πίστεψαν πως είναι σπουδαίοι
την ζήλεια βαφτίσαν σπουδαία

Η αυτοϊκανοποίηση τού ηλιθίου
περιφρονεί κάθε Μέτρο και Δίκαιο
και αυτοδικαίως καταργεί κάθε Κρίση
Μην φοβάσαι: ο εκφοβίζων
θα φύγει απ’ τον φόβο του
και θ’ απολαύσεις αυτό που σου ανήκει
Εσύ γνωρίζεις τον Θεό
και θα τού μιλήσεις όπως προσήκει

Μην φοβάσαι τον Δαίμονα που σου στήνει παγίδες
Μην φοβάσαι κανέναν Θεό
που τ’ αποπατήματα των ομοειδών σου αποδίδει σε σένα
-μισούν κι οι Θεοί και το ξέρουν
και χάνουν συχνά επεισόδια τού Κόσμου-
Μόνο κατώτερα όντα τους ονομάζουνε τέλειους
ανεπιτυχώς προσπαθώντας να αυτοπεπειστούν
πως δεν αξίζει προσπάθειά τους καμμιά
εφόσον τέλειοι είναι μόνο οι θεοί
-ως εκ τούτου: εκείνο που οι ίδιοι δεν είναι-

Υπάρχουν άνθρωποι που θα σου δώσουν
ακόμα και να φας για να σε πονέσουν
Κι ας τους νομίζεις Θεούς,
Μισούν κι οι Θεοί και το ξέρουν

Μέσα στην περηφάνεια τους
ισοπεδώνουν κάθε τι αγαθό
που θα μπορούσαν να είχαν τελειώσει
Κι οι Θεοί αμαρταίνουν, να ξέρεις!
Κι υπάρχουν εκείνοι που, ακόμα
μπορούνε να σε μάθουν να μιλάς
μα και άλλοι πολλοί που μισούν την φωνή σου

Όμως ετούτο αν μπορείς να θυμάσαι:
Είναι τύχη μεγάλη
στην αγκαλιά ενός Θεού
να μπορείς να κοιμάσαι
και η θύρα τού οίκου του να μένει ανοιχτή
για να να μπεις όταν μόνος σου θά ‘σαι

Και αν εχθροί σου σε κυνηγήσουνε
και αν οι κύνες ηγηθούν τού διωγμού σου
να θυμάσαι πως άμα σού κλέψουνε
δεν ήταν δικά σου
κι όσα πίσω γυρίσουνε
μπορεί πάλι να γίνουνε τμήματα τού θησαυρού σου

Να θυμάσαι: εκείνοι που εδώ λέω θεούς
στους γάτους δεν δίνουνε σημασία μεγάλη
Στο ίδιο είδος ανήκω εγώ μ’ αυτούς
Τρίτωνα, φίλε μου, όμως θα βρίσκεις εδώ
ανοιχτή την αγκάλη.


29-4-2000, 18:15 - …, 10625
30-4-2000, 10626


Τον τελειομανή γλυκύτατο Τρίτωνα δηλητηρίασε κάποια αρσενική τσατσά την 12η Μαΐου 2000, γεγονός τού οποίου είχα προαίσθημα στις 8 Μαΐου το οποίο δεν ευτύχησε να εμπιστευθώ.
Γλυκά μουστακόνειρα, καλέ μου Τρίτωνα, στον άλλον Κόσμο των γάτων που βρίσκεσαι τώρα!

Σημείωση: H Υδροχοΐνα θεά δεν ήταν ποτέ γαλανομάτα! Τα Σέβη μου, dear! Κακός φωτισμός.
Δεν ξεχνιέσαι, ούτως ή άλλως! Όμως -έλεος, δηλαδή- εσείς που φωνάζατε το αρσενικό γατί "Αθηνά" δεν είχατε "ξεφύγει" καθόλου?? Κάποτε σκέψου... Τι συμβόλιζε ο Τρίτωνας για μας τους δύο??