Πάει, φεύγει ο καιρός
την πνοή μας που έπαιρνε
ψηλά η φωτιά
Που τ’ αστέρια μιλούσαν
κι οι φωνές οδηγούσαν
πνεύματα ορφανά
Πάει, χάθηκε ο λώρος
πάει, έσβησ’ η αφή
κι όλα απέγιναν τώρα
αμυδρή επαφή
γιατί είμαστε πια ξεχασμένοι
μες στο Σύμπαν χαμένοι
και τη νύχτα ζητάμε το φως
μα εκείνο που δεν μας ζεσταίνει
2001. 4-2-2002, 11271
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου