σε τοπία ανισόπεδα
Η εικόνα ξεμάκραινε πότε
μα και πότε μπροστά μου ένας τοίχος υπήρχε
Αχ! Αλοίμονο -σκέφτηκα-:
Όλοι τούτοι που έζησαν μες στους άκαρπους τοίχους
ευτυχία δεν είχαν, κι οι φόβοι τους
μεγαλώνουν στα όνειρα και γίνονται τείχη
και στριμώχνονται μέσα τους, στις γωνίες, αγωνίες
και παλμοί αχαλίνωτοι τα οστά τους συντρίβουν
συντονίζουν τα σίδερα, συμμαχούν τα τσιμέντα
και η φρίκη τρυπώνει μες στην κάθε κουβέντα
Υπερπετούσα τα τείχη με ψυχή κεφαλαία
μα εικόνες μου ήταν πεζά πεζοδρόμια
3-7-2001, 12:40 - 13:30, 11055
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου