την ομορφιά τού Κόσμου
να τραγουδήσω
μα αυτός ο ουρανός θαρρείς πως έβρεξε
συμπαντικά υστερημένους
με αισθητήρια νεκρά
και τις αξίες τού κόσμου σε πτώση
μες στα κενά τους μυαλά και σώματα-εξευτελή δοχεία
Κι έχω τόσα να πω
προτού την ομορφιά να τραγουδήσω
‘τι δεν προτίθεμαι να την πετάξω στα κοσμικά κοπρόσκυλα
που πάνω τους άστοχα λάμπει ο μεγαλόψυχος ήλιος
ξεπέφτοντας άστοχα
σ’ έν’ ακόμη πασίγνωστο ιδεαλιστικό του λάθος
Ποιο τάχα ανθρώπινο μεταμελημένο ρεμάλι
μέσα στον βούρκο του ανακαλύπτει τον ήλιο?
Τις άθλιες στιγμές του υπερασπίστηκε
θεωρητικολόγησε κατασκευάζοντας δικαιολογίες
τού κώλου οι κρίσεις κι οι αξίες του
τού κώλου κι οι αλήθειες που δήθεν ανακάλυψε
αναμασήματα υποκατάστατα αυτοδικαίωσης
ναρκισσευόμενος ηλίθιος βαθύτερα μες στην βρώμα βουλιάζει
παρασιτώντας στην θέρμη τού ήλιου
νομίζοντας πως τού κάνει την χάρη
Όσο υπέροχα ζεστά κι αν μας φωτίζει ο ήλιος
τους δίκαιους και τους αδίκους
στους άδικους χαμένο άδικα πάει το φως του
21-7-1997, 22:20, 9612
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου