Κατήφη(σι)ς

Όταν ήμουν σχολειόπαιδο
ο πατέρας μ’ επέπληξε
‘τι ο βαθμός μου είχε πέσει
στην ιερή προπαγάνδα

Ο ευτυχής παπαγάλος
πρέπει - λέει- να ξέρει
ολοσδιόλου «απ’ έξω»
κάθε στίχο τού ψέματος

να υπακούει εντελώς
να πιστεύει αηδίες
να εκτελέσει εντολές
που εκτελούν και τον ίδιο

Μιας και τό ‘πε ο μαλάκας
και μαρτύρησε υπέρ του και ο πρώτος ηλίθιος
πρέπει εμείς να πιστεύουμε
πως η γη δεν γυρίζει

Ο μπαμπούλας μας μήνυσε
το κεφάλι αν δεν κύψουμε
θα μας πλήξει η μάστιγα
και δεν θά ‘χουμε μέλλον

Μα κανείς δεν μας είπε
τι ‘ν’ αυτός ο «θεός» τους
Τι άθλιο δίχτυ είν’ αυτό
πού ‘χει αντιά μας στηθεί

Στην μπαρούφα επιδίδονταν
όλοι οι εμπνευστές του
Την μπαρούφα ευλόγησαν
και την είπαν «θεό»

Κι ο «θεός» τους μας χτύπησε
με λοστούς και με λίθους
Με ατάκες και πύραυλους
σκολιανά κι απειλές

Και δεν βρήκαμε άκρη
Το σκοτάδι λαβύρινθος
και μια πόρνη αριάγνη
μας προσφέρει ευνή

να το δει ο Αμάν της, να πει
«και στο σπίτι μου ακόμα
την γυναίκα μου θέλει
να πηδήξει ο άθλιος (τούτος)?»

Έτσι η πόρνη επιδίδεται
με σπουδή στις σπονδές της
κι η κενότης αγάλλεται
απ’ την πλέρια ηδονή

Κι εκτυλίσσει το νήμα της
σαν μια δόλια αράχνη
κι εγκλωβίζει στην τρύπα της
«θεό», τέλος κι αρχή

Αποστέρηση, έλεγχος επιθυμίας
διαπλάτυνση έννοιας «παρανομία»
απαγόρευση, άρνηση
και έπειτα ασύστολη η παροχή

είν’ ετούτη τού Τάο η οδός η αιώνια
που κρατεί με το άγνωστο και με την ειρωνεία
την κατάρα, τον τρόμο, τον αέναο πόλεμο
κι εντελώς εξεργάζεται την διαρκή Απειλή
(ανελλιπώς ετοιμάζοντας την διαρκή Απειλή)


29-5-2001, 22:00 - 00:33, 30-5-2001