Ο χορός τού φιδιού

Το φίδι χορεύει μαγεμένο απ’ τον αυλό
κι ο διάβολος παίζει μουσική για να πλανεύει την σκέψη`
κορμιά που κινούνται χωρίς ρυθμό
σε μια κυκλική περιδίνηση
χωρίς εξέλιξη,
με τον μοιραίο προορισμό
της μη εξόδου,
καρκίνοι και σκορπιοί
που βουλιάζουν μέσα στα βρώμικα νερά
μιας ανεξέλεγκτης επιβίωσης
στοιβαγμένοι κι ασύνειδοι
φοβισμένοι παράφρονες
που τα κενά τους κουφάρια αποφασίστηκε
να μείνουν θαμμένα να δείχνουν την πορεία του χρόνου
Απολιθωμένα

Τόσο μίσος, τόσο άγιο αίμα
καταβοθρισμένο στην ζωντανή αντίφαση
της αναίτιας κι άσκοπης εκδίκησης και της τυφλής υποταγής
Η άχρηστη δυσαρέσκεια στοιβαγμένη κατά στρώματα
πίνει μοναχικά τους δηλητηριώδεις χυμούς των καρπών της
στην υγειά του εαυτού της που πεθαίνει
στενάζοντας κάτω απ’ το αφόρητο βάρος
των αποτελεσμάτων της που συσσωρεύονταν προσθετικά με τον χρόνο

Κορμιά που χορεύουν άρρυθμα
την τυφλή άγνοια ζωσμένα,
το φίδι που τρώει την ουρά του και πεθαίνει
κουλουριασμένο σαν ζώνη γύρω απ’ την μέση τους
απελπισμένα βαστάζοντας το ασύλληπτο βάρος
του χιτώνα που ανεμίζει δίχως βάρος
αποκαλύπτοντας ό,τι υποτίθεται πως θά ‘πρεπε να κρύβει,
το ασύλληπτο βάρος τής ελαφρότητας
τής γυμνής τους συνείδησης που κείται ναρκωμένη
σαν ερπετό που γδέρνεται με πλήρη άγνοια
πάνω στην ασβεστολιθική σπονδυλική στήλη της Γης
σε κώμα πέφτοντας κάθε που η Υπέρτατη Συνείδηση του Κόσμου
μηχανεί το ανάστημά της για να μετρήσει την Γνώση

Και το φίδι συνεχίζει την καταστροφική του πορεία
με πλήρη άγνοια τής θανάσιμής του αντίφασης
χωρίς να γνωρίζει πως υπάρχει πορεία
- γιατί το ταξίδι δεν γεννήθηκε ακόμη -
επιστρέφοντας παντοτινά μες στην ατέρμονή του περιδίνηση
άπειρη κι αδιέξοδη
που οδηγεί ξανά σε τούτη την μεσαίωνη νύχτα
- που τα χρώματα της ίριδας δεν έλαμψαν ακόμη -
που η σκουριασμένη ζώνη του χορού
συνεχίζει να γλείφει με την διχασμένη της γλώσσα
το αιδοίο της μητέρας του Κόσμου
γεννώντας ακόμη εκτρώματα τέρατα
«πολιτισμένους»
άγγελους πεσμένους
με κομμένη την ουρά τους συνωμοτικά
με την δικαοσύνη τους πουλημένη στην άγνοια
της αναίτιας κι άσκοπης εκδίκησης και της τυφλής υποταγής
- σ’ έναν κόσμο που η θεϊκή διόραση δεν έλαμψε ακόμη -

Εκεί το φίδι χορεύοντας προσπαθεί ν’ ανυψωθεί
χωρίς να μπορεί να υπερβεί την μοιραία ματαιότητά του
χωρίς να μπορεί να ενωθεί με το Σύμπαν
παρά μονάχα με τον θάνατό του
απελπισμένα προσπαθώντας συνεχώς ν’ αποπλανήσει
την φαντασία που εκπορεύεται εκ του Φωτός
μετερχόμενο πάντων αθλιότητας και δόλου
υπεκφυγής, υποκρισίας και ψεύδους
- σ’ έναν κόσμο που οι δείκτες τής ζωής δεν φανερώθηκαν ακόμη -
εκεί, το φίδι φυλακισμένο για πάντα
μέσα στο οικοδόμημα της Γης
μέσα στην ραχοκοκκαλιά της Σκέψης
μπορεί μονάχα να πλουτίζει την Συνείδηση
προσφέροντας την νεκρική του σωρό
σαν βάση για την Γέφυρα που οδεύει προς την Γνώση
Ο φύλακας Θωρ γίνεται στάχτη
για να περάσει ο ταξιδιάρης σεβάσμιος Δίας
κι ο παντοδύναμος Χριστός
πάνω απ’ τα σκαλοπάτια που ευθύς αμέσως γκρεμίζονται
εκπληρώνοντας έτσι τον θείο τους σκοπό
μια προσφορά στην πορεία
στο ταξίδι που ξετυλίγεται
στο θείο άσυλο σχολείο τής ζωής
που όποιος την προσβάλλει τιμωρείται
με μύριους τρόπους που προβλέπονται
από τους Νόμους που διέπουν το Σύμπαν


1-1-1995, 00:00 - 02:15, 8680

Στον Νικόλαο Καζαντζάκη
Όστις διεγείρει έριδαν (έχιδ(ν)αν), είναι ως ο εκφράττων τα ύδατα.