Μια σπίθα πετά στον ουρανό
ένας καθρέφτης απ’ την ψυχή φωνάζει «μην κλαις»
Η μέρα έρχεται πίσω ξανά
που το ουράνιο τόξο θα διαδεχτεί την βροχή
Κάποιος θα σου δείξει τον δρόμο
για να σε πάει μίλια μακριά
και να σε γυρίσει πίσω ξανά στο σπίτι…
Ξέχνα όλα τα προηγούμενα…
Σα μια σπίθα κι εσύ λαμπερή
που αφήνει τη ζέση της φλόγας
και πετιέται μακριά, για να μεσουρανήσει
και στην Γη πέφτοντας να ξανασβήσει…
Μην κλαις, λοιπόν, ξαναπροσπάθησε
ώσπου η φωτιά να σβήσει τελείως
Ίσως κι εσύ να γίνεις ένα τόσο δα αστέρι
άλλη μια σπίθα στον ουρανό
2-8-1985, 5241.
Αυτό το έχω σκεφτεί στ' αγγλικά όπου και μπορεί να μεταφερθεί υπέροχα!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου