Χίλια Τετρακόσια Ενενήντα Δύο ( 1492 ), ή, Πριν ξεκινήσουν το μεγάλο ταξίδι

Πριν ξεκινήσεις το μεγάλο ταξίδι
που θά ‘στελνε τα παιδιά σου μακριά
δεν άφησες πίσω σου το μίσος
Το σκοτάδι κι η φρίκη σημαία σου
σ’ αυτό το προγεφύρωμα τού αρχαίου θανάτου

Εξαργύρωσες την τύχη σου
πούλησες την λευτεριά σε σκλαβοπάζαρο
κι οι ερινύες κροτάλιζαν με ήχο μεταλλικό
μες στα σεντούκια που κλείδωσες τους φόβους-θησαυρούς σου

Ο άνεμος βουνό και το κύμα μαρτύριο
Αμπάρωσες τη νύχτα βαθιά μην την συντρίψει ο άνεμος
Ο ήλιος που αντίκρυζες είχε μια γεύση μεσαιωνικού δηλητηρίου
κι η απέραντη θάλασσα όψη πλουτώνιου καθαρτηρίου

Έψαχνες νέα γη να εξαπλώσεις τους φόβους σου
να θεμελιώσεις την καταστροφή σε χώρες μακρινές
Ισόβιος κατάδικος μες στην χολέρα τού μυαλού σου
Ταξίδεψες μακριά κι όμως την λύτρωση δεν βρήκες

πριν ξεκινήσεις το μεγάλο ταξίδι
που θά ‘στελνε τα παιδιά σου μακριά
δεν άφησες πίσω σου το μίσος
Έκανες φλάμπυρο το σκότος και την φρίκη
σ’ αυτό το προγεφύρωμα τού πανάρχαιου θανάτου

Δεν πήρες άφεση από την κόλαση
ο άνεμος σφοδρός αλλά δεν φύσηξε μες στην ψυχή σου
Οι θεοί σου θεοί τής εκδίκησης και τού απόλυτου ένα
οδηγοί σου κωφάλαλοι απόστολοι, κήρυκες εγκληματίες τής ψυχής

Βάφτισες την κόλαση, ελευθερία
και την εκδίκηση, δικαιοσύνη
Μέσα στους υπονόμους τού μυαλού σου
μιγνύονται η λευτεριά με ήλιο μεσαιωνικό

Αρχαίωνους φόβους, σφαγές και εγκλήματα
μαρτύρια, θανάτους, φυλακές και απόγνωση
αρχέγονα ένστικτα, φθόνο κι εκδίκηση
πλούτο και σεξ κι υποταγή στο θεό γεμάτοι οι χάρτες σου
κι όμως η νέα γη που βρήκες δεν σημειωνόταν πουθενά

Με τελετή δεσποτική τον θάνατο ονόμασες ζωή
και τον απόλυτο θεό σου προσκυνώντας βάφτισες φως το σκοτάδι
κι αρματωμένος έτσι «φως», «ζωή» και μισαλλοδοξία
τ’ ανήμερα στοιχειά του Άδη κάλεσες να σε καθοδηγήσουν

Πριν ξεκινήσεις το μεγάλο ταξίδι
που θά ‘στελνε τα παιδιά σου μακριά
δεν άφησες πίσω σου το μίσος

Ξεκίνησες να πας μακριά
πριν την αλήθεια νά ‘χεις βρει μες στην ψυχή σου
τα μεγαλοπρεπή ακαθάρματα δεσπότες τού μυαλού σου
κι οι φεουδάρχες τής ζωής εικόνα τού θεού σου

Στην ιερηεξέταση δικάζεις, στην πυρά καις τα παιδιά σου
τους μεγαλύτερους φιλόσοφους δολοφονείς
επικαλούμενος την παντοδύναμη ιερή άγνοιά σου
αρχαίε καρκίνε, ψυχής ακάθαρμα, δολοφόνε τής ζωής
θά ‘ρθει καιρός για το πτώμα σου, θα ‘ρθεί και για σένα η σειρά σου

Ιερά ακαθάρματα φαντάζουν μεγαλοπρεπή
κάτω απ’ τον μαρτυρικό ήλιο τού μεσαίωνα
Στον Τροχό τής Τύχης τώρα για πάντα βασανίζονται
για κάθε έγκλημά τους στο Ταξίδι τού Κόσμου

Στην ιερή-τής-ψυχής-τους-εξέταση ανακρίνονται
στο F.B.I. τού θεού τους τώρα σύρονται
με τα παιδιά τους σκοτωμένα και όμως ζωντανά
σ’ αυτό το γύρισμα τής τύχης μέσα στο φως τής λευτεριάς

Πριν ξεκινήσουν το μεγάλο ταξίδι
στους τόπους και στους χρόνους
που τα παιδιά τους ελεύσονται
δεν έθαψαν πίσω τους το μίσος

Τις νεκρές τους ζωές προσπαθώντας να γλιτώσουν
τον καρκίνο τής ψυχής τους κληροδότησαν θησαυρό στα παιδιά τους
Φοβερός θησαυρός, πληγή και σκιά μέσα στης λευτεριάς τον ήλιο
δηλητήριο φριχτό μέσα στον χώρο
που ελεύθερος θά ‘πρεπε την ζωή να προστατεύει
Το σκοτάδι κι η φρίκη ήταν σημαία τους
σ’ αυτό το προγεφύρωμα τού αρχαίου θανάτου
στο τελεσίδικο τού κόσμου τους τώρα εγκλωβίζονται
στον ισοπεδωμένο κόσμο τους, οι ψυχές τους κι οι φόβοι τους ισοπεδωμένα
τής λευτεριάς ο ήλιος τώρα καυματίζει τις αρχαίες πληγές τους
και τα σάπια κορμιά τους συσσωρεύονται στο καθαρτήριο τού Χρόνου

Πριν ξεκινήσουν το μεγάλο ταξίδι
δεν νίκησαν μέσα τους το μίσος


29-5-1994, 00:00 - 02:20, 8463