Αίγαγρος

Ψηλά, πιο ψηλά, όσο ψηλότερα μπορείς να φτάσεις
μέχρι εκεί που το βουνό αγγίζει τον ουρανό
ως εκεί που τα σύννεφα ανεβάζουν τις σκιές τους
για να πέσουν στον γκρεμό τής άλλης πλευράς
Εκεί μπορείς ν’ ανεβείς, αψηφώντας τον κίνδυνο που θά ‘χει τελειώσει
και να σταθείς στον πιο απόκρημνο βράχο
αφημένος στο χάδι του ανέμου
και στις ακτίνες του Ήλιου καθώς φτάνουν στην Γη
μες απ’ τα κομμάτια γαλανού ουρανού
που αφήνουν να φανεί ανάμεσά τους τα σύννεφα

Εκεί μπορείς να σταθείς ν’ ατενίζεις
το χάος κάτω από τα δυνατά σου πόδια
Σαν να μην μετρά για σένα ο χρόνος
όλα γυρνούν, περνούν και χάνονται
Σύννεφα φαίνονται στον ορίζοντα
έρχονται, κρύβουν το φως
οι σκιές τους γκρεμίζονται απ’ την άλλη πλευρά
κι είσαι ακόμα στημένος εκεί ν’ ατενίζεις το χάος

Όσο τ’ αγέρι θα φυσά θά ‘σ’ ελεύθερος
φτάνει νά ‘χεις δικό σου τον πιο απόκρημνο βράχο
στο ψηλότερο βουνό
φτάνει ο δρόμος νά ‘ν’ ο πιο απότομος
αρκεί ο γκρεμός νά ‘ναι ο πιο μεγάλος…
γιατί όσο τ’ αγέρι θα φυσά στις πλαγιές των βουνών
όσο τα σύννεφα θα περνούν για να χαθούν από πίσω
όσο τα νερά θα καταρρέουν για να γίνονται χείμαρροι
θα σε βρίσκω εκεί ψηλά, εκστατικό και μόνο
να δίνεσαι στον άνεμο που φυσά στο κορμί σου
ακούγοντας μονάχα το φύσημά του στο χάος

Κορμί αγέρωχο, στο χάδι του ανέμου
σε βρήκα πάλι
να προσπαθείς να καταλάβεις το άγριο κάλεσμά του
Πόδια δυνατά, δρασκελίζοντας το κενό
Μπορείς ν’ ανέβεις ψηλά, όσο ψηλότερα μπορείς
μέχρι εκεί που η κορφή του βουνού αγγίζει τον ουρανό
μέχρι εκεί που μονάχα το φως μπορεί να φτάσει
μέχρι εκεί που οι σκιές ανεβαίνουν
για να γκρεμιστούν απ’ την άλλη πλευρά
ως εκεί που οι εποχές συναντώνται στο κύλισμα του χρόνου
κι ο άνεμος φυσά αναιώνια χαϊδεύοντας το ελεύθερο κορμί σου
Σαν να μην μετρά για σένα ο χρόνος
συνεχίζεις να μένεις ακίνητος κι αγέρωχος κι εκστατικός
στημένος στα πιο απόκρημνα σημεία

Άνεμε, πάρε στα χέρια σου τούτο δω το κορμί’
δως του ζωή και δύναμη και θέρμη
και χάρισέ του πόδια δυνατά και άφοβα
ν’ αναρριχάται στα πιο ψηλά βουνά
καθώς αναλωνόμενος ακούει την σιωπή τής απείρου
καθώς εκστατικός νοιώθει το ζωογόνο αγέρι
να φουντώνει μέσα του την άσβεστη φωτιά της ζωής
καθώς ελεύθερος τρέχει στις πιο απότομες πλαγιές
και στροβιλίζεται
και δρασκελίζει τους χειμάρρους
για ν’ αφεθεί ξανά μόνος του με τον άνεμο
στην μεγαλύτερη αρμονία και στην βαθύτερη ηρεμία του

Αν έχεις την δύναμη, την υπομονή και την τόλμη
να περιμένεις να με δεις καθώς αναλώνομαι
ακούγοντας το άγριο κάλεσμα τού ανέμου
τη μέθη της ζωής θα νοιώσεις κι εσύ
γιατί ψηλά θ’ ανεβείς, όσο ψηλότερα μπορείς ν’ ανεβείς
και θα νοιώσεις το φύσημα τού ανέμου
και θ’ ακούσεις την φωνή τής απείρου να σε καλεί


1-11-1987, 6062